De Veluwepost

Willem verzucht: “Mijn vrouw vertrok en het bedrijf, waar ik werkte, ging failliet. Ik was daar buitendienstmedewerker, ik kreeg geen provisie meer. Ik kreeg dus WW van het laatst verdiende loon. Ik zat in één keer op het minimum”. Willem doet vrijwilligerswerk en haalt daar veel voldoening uit: “Ik verdien er niets mee. Ik werk heel graag met mensen. Ik solliciteer me suf als accountmanager, maar gezien mijn leeftijd krijg ik alleen maar afzeggingen”. Willem woont in een huurwoning met huursubsidie. “Ik heb weinig animo om naar een andere plek te verhuizen, naar een goedkoper huis. Ik krijg dan minder huursubsidie. Ik moet nu, samen met mijn dochter, leven van zo’n honderd euro per maand”, aldus Willem. Hij struint alle aanbiedingen van supermarkten af. Willem: “Ik word door anderen goed geholpen. Dat is aan de ene kant heel fijn, maar aan de andere kant heel triest. Vlak voor de echtscheiding hadden we juist een lening opgenomen om een studie te betalen, zodat ik nu een schuld heb van ruim tienduizend euro. Ik kon dat niet meer betalen, het aflossen gaat niet meer. Nu heb ik via Stibas een bewindvoerder, die meekijkt hoe ik met het geld omga. Na drie jaar is de schuldsanering over. Als er thuis iets kapot gaat, nee, daar moet ik niet aan denken! Ik kan het niet betalen. Er is geen enkele buffer”.

Willem kan niet meer op vakantie: “Ik heb het vakantiegeld gebruikt voor de energieleverancier. Dat ik niet meer op vakantie kan, nee, daar ben ik niet ongelukkiger van geworden. Wat dat betreft zit ik goed in mijn vel. Ik was blij met het brood van de Voedselbank, anders had ik weer dat hele goedkope brood moeten kopen. Ach, je leert je echt wel te behelpen, drie keer per dag”. Na de echtscheiding, twee jaar geleden, is Willem twintig kilo afgevallen: “Je leert je te behelpen. Ik voel me er goed bij”. Willem probeert toch elke dag gezonde groente te eten. Hij heeft geen auto. Dat mag ook niet wanneer je in de schuldsanering zit. Willem: “Zolang ik kan blijf ik bij de Voedselbank. Ik mag nu in elk geval blijven tot april. Ik weet nu al, dat ik daarna gewoon mag blijven. Bij mijn vrijwilligerswerk kreeg ik het kerstpakket voor beroepskrachten omdat ze weten hoe ik ervoor sta”. Willem hoopt ooit weer aan het werk te kunnen: “Volgend jaar dreig ik in de bijstand te komen. Dat wil ik niet, want dan moet ik op een kamertje. Het is een vicieuze cirkel, waar je nooit meer uitkomt”. Willem is blij met de Voedselbank: “Het voelt heel goed om daar spullen te halen. Je gaat er anoniem naar toe. Niemand ziet je, dus je hoeft je niet te generen. Wanneer ze me twee jaar geleden zouden hebben gezegd dat ik naar de Voedselbank zou gaan, had ik ze allemaal voor gek verklaard. Nee, ik word er niet moedeloos van. Enkele maanden geleden heb ik van zeer dichtbaar een sterfgeval meegemaakt, waardoor je echt wel leert relativeren. Ja, uit de grond van mijn hart is de Voedselbank een uitkomst”. Hij voelt veel steun van buren en familie: “Tja, naar het Openluchtmuseum, waar ik zo van houd, dat is er niet meer bij, dat soort dingen is voorbij”. Willem kwam in contact met de Voedselbank via een folder bij zijn huisarts: “Financieel zit ik klem, maar voor de rest niet. Eigenlijk voel ik me vrijer dan ooit. Maar ik moet goed oppassen op wat ik uitgeef, want ik heb echt niets over”. *Uit redenen van privacy is de naam Willem gefingeerd.