Hengelo's Weekblad

“Ik wil trouwen! Waar is de burgemeester?”, klinkt het in de grote, nagenoeg lege hal. “Weet iemand waar de burgemeester is?” Ondergetekende - wachtend op het begin van de wekelijkse persconferentie van B en W - ziet het allemaal gebeuren. Het duurt niet lang of een aardige ambtenaar brengt de jongen warempel naar de kamer van burgemeester Kerckhaert, een etage hoger. Na een klein minuutje komt hij de burgemeesterskamer uit en dan is het hoog tijd hem maar eens te vragen naar zijn naam en wat hij nu eigenlijk wil. “Ik wil trouwen met m’n vriendinnetje Kelly, maar de burgemeester heeft gezegd dat ik daarvoor nog te jong ben. Als ik Kelly over een paar jaar nog steeds leuk vind, moet ik maar terugkomen. Ach, we kennen elkaar al twee jaar. Ik kan nog wel een paar jaar wachten.” Hij lijkt niet echt uit het veld geslagen, maar zou het niet leuk zijn om hem toch voor een keer de bruidegom te laten zijn? Drie dagen later. Ricardo wil nog steeds trouwen en ook Kelly blijkt wel trek te hebben in een trouwerij. De ouders – niet onbelangrijk! – zijn het er ook mee eens en dus regelen we een fotograaf (Harry Broeze), een locatie (de trappen van het stadhuis) en passende kleding (Snoepwinkel Benjamin). Op de bovenverdieping van het snoepwinkeltje aan de Marktstraat verkoopt Lahoud Afram kleding voor onder andere bruidsmeisjes en bruidsjonkertjes. Samen met Kelly’s moeder zoeken de twee binnen vijftien minuten iets geschikts uit en daarna tuffen ze in de grote Amerikaan (wat is een trouwerij zonder opvallende auto?) van Kelly’s vader richting stadhuis. De lichtblauwe slee en het piepjonge bruidspaar trekken uiteraard de nodige bekijks. Toevallig komt net een pasgetrouwd bruidspaar buiten. Hoewel er geen ambtenaar aan te pas komt en hoewel het ‘feest’ binnen een uurtje voorbij, is 11 april 2008 voor Kelly en Ricardo een dag om nooit te vergeten. Of ze ooit met elkaar trouwen is nog maar de vraag, maar de trouwfoto’s neemt niemand ze af. Als Kelly loopt, moet ze haar jurk omhoog houden. Dat heeft Lahoud haar vriendelijk gevraagd, omdat op de sneeuwwitte stof elk stofje te zien is. Oma Spijker ziet het lachend aan: “Moet je die elegante bruine laarzen eronder zien, haha!” Als de fotograaf vraagt of de twee elkaar willen kussen, trekt Kelly Ricardo aan de mouw en zegt: “Nou, ben je er klaar voor?!” En daarna volgt een welgemeende smakkerd op de mond.