Als ‘de secretaresse van’, werkte ze achter de schermen: punctueel, efficiënt, discreet en betrokken. Grapjes over ambtenaren zijn aan haar niet besteed. “Ik had een leuke functie, waarvan ik heb genoten. Ik had veel taken en ik ontmoette zoveel mensen.” Ze lacht als ze terugdenkt aan haar eerste dagen als secretaresse: “Ik was zo onzeker, spiegelde me aan mijn voorgangster die haar sporen had verdiend en moest nog mijn eigen stijl zoeken. Maar ik had een goede leermeester en ik hou van een snelle en correcte afhandeling. Vooral de buitenwacht verwacht dat niet van een ambtenaar.” Ze vervulde een vertrouwenspositie. “Dat voelde wel eens eenzaam, er was veel waarover ik niet kon spreken. Vooral rond de koninklijke onderscheidingen leidde dat soms tot onbegrip: die bleven tot het laatste moment geheim. Dat moet, want niet alle aanvragen worden toegekend. En als secretaresse ben je ook afhankelijk van wat ‘de baas’ wil: als hij geen bezoek wil komt er geen bezoek. En hij was mobiel alleen via mij bereikbaar.” De vele uren die ze maakte gingen ongemerkt voorbij: “Mijn werk was mijn hobby.” Ze woonde alle jaren in Lopik, maar had haar hart ook verpand aan IJsselstein. “Dat blijft, ook al ga ik met Geert (haar echtgenoot – Red.) en mijn hondje Joris verhuizen naar het Noorden en wil ik beroepsmatig een andere weg inslaan.” Het afscheid en de vele belangstellenden waren vrijdag een groot cadeau. “Afscheid nemen is met dankbare handen wat voorbij is dichtdoen, en verpakken in de goede gedachten ter herinnering.”