Een droge keel, tranen in mijn ogen en een knoop in mijn buik. Ik klem mijn kaken op elkaar en staar naar één en hetzelfde punt. Bijzonder veel mensen zijn op deze regenachtige dag bijeen gekomen om afscheid te nemen. Ik bijt op mijn lip. Marco Borsato schalt door de ruimte. Nu moet ik proberen mijn emoties de baas te blijven. Helaas ben ik, vooral na de geboorte van ons eerste kindje, nogal emotioneel zodra ik iets verdrietigs meemaak. Kinderleed op televisie ‘zap’ ik weg en van het overrijden van een jong katje kan ik al tranen in mijn ogen krijgen. Is mijn verdriet eigenlijk iets egoïstisch, heb ik me deze week vaak afgevraagd. Vaak betrek je zoiets op jezelf het zal mij maar overkomen, of mijn dochter of mijn man. Of is het verdriet omdat je empathie hebt voor de medemens? In deze situatie vind ik het gewoonweg onacceptabel dat mijn buurvrouw, een mooie levenslustige vrouw, met 44 levensjaren afscheid moest nemen van het leven. Ik voel boosheid over het waarom maar voel ook oprecht medelijden voor haar naasten. Haar liefdevolle karakter en haar positieve instelling en vrolijke lach zouden hier bij haar kinderen en haar man moeten zijn. Zoals het hoort in deze fase van hun leven. Helaas woedde de ziekte in haar lichaam voort en heeft ze het puur op wilskracht nog lang kunnen rekken. Mijn meisjes waren dol op haar en ze had altijd wel een grapje of een knuffel voor ze klaar. Femke snapt niet goed waar ze nu is. En hoe maak je iemand, zo bijzonder, die is overleden, tot iets tastbaars voor een kind van vier? De avond na haar overlijden ligt er nog wat sneeuw en is de lucht helder. Samen hebben we toen een mooi fel schijnend sterretje uitgekozen en dit sterretje vernoemd naar haar, zodat ze altijd nog een beetje bij ons is….