Leidschendam-Voorburg

Inmiddels heeft ze de Nederlandse polders definitief verruilt voor de Boliviaanse bergen. "Na jaren van heen en weer pendelen moest ik van mezelf een beslissing nemen. Met kerst 2006 heb ik een enkele reis geboekt. Ik vroeg mezelf af wat ik in Nederland moest. Mijn gevoel gaf de doorslag: ik kan hier meer betekenen." Inmiddels heeft ze de dagelijkse leiding over Centro Educativo Nanta, waar dagelijks tachtig tot honderdvijftig kinderen de weg naar toe vinden. In het grote gebouw en de tuin rondom is het drukte van jewelste. In één van de lokalen is een grote groep in de weer met papier en lijm om kerstkaarten te maken, terwijl anderen op de gang een dansje oefenen. In een kleurrijk lokaal blaast een groepje jongens enthousiast op de panfluit, terwijl anderen zich verdringen voor de televisie. Beneden wordt het eten al klaar gezet, wat het geduld flink op de proef stelt. Zodra de deuren van het eetlokaal open gaan, stormen de kinderen langs elkaar heen naar binnen. Regelmatig wordt Linda aangeklampt door één van de kinderen, die haar allemaal kennen als ´La Linda´. "De kinderen hebben op jonge leeftijd al veel verantwoordelijkheden," vertelt ze. "Ze moeten geld meenemen naar huis, op hun veertiende onderhouden ze de halve familie. Wij proberen ze het kind zijn terug te geven. Ze zetten hun schoenpoetskist hier achter neer en kunnen spelen als een kind. Ook stimuleren we ze vooral door te gaan met school." Dat is niet makkelijk. "Ouders vinden het niet altijd fijn dat kinderen hier langs komen want in de tijd dat ze hier zijn, werken ze niet en verdienen ze dus geen geld. Het is soms een hele strijd. We willen bijvoorbeeld kinderen die het goed doen op school een beurs geven zodat ze niet meer hoeven te werken, maar daar is ook stimulering van thuis voor nodig." Stompwijk lijkt soms onvoorstelbaar ver weg. ´Ik mis het eten, mijn familie en de schuurfeesten vooral,´ lacht Linda. ´Een keer per jaar kom ik een maand naar huis. En komend jaar is dat wanneer de Paardendagen zijn, daar wil ik echt heen!¨ Het verschil met Nederland is groot. ´Ik kan Nederland nu zó veel meer waarderen door alle mogelijkheden die er zijn. Het kan hier zo maar mis gaan met bijvoorbeeld de politiek en dan zijn we het toerisme kwijt. In Nederland gaat alles toch wel door.´ Hoe lang ze in Sucre blijft, weet De Jong niet. ´Niks is voor altijd. Soms vraag ik mezelf af wat ik hier doe: je blijft toch altijd een gringa. Maar dan volgt meteen de vraag: ´wat moet ik in Nederland doen?´ Er zijn écht kinderen die er verder door komen en daar zijn we voor.´