Doetinchems Vizier

De stichting begon in 1984 als het Polencomité Didam. Dat ontstond weer uit de goederentransporten, in de tijd dat de communisten nog in Polen aan het bewind waren. Inmiddels is er ook in Polen veel veranderd. Het IJzeren Gordijn is verdwenen, economisch gaat het steeds beter en Polen werd lid van de Europese Unie. Dat betekent echter niet dat het overal goed gaat. In Katowice en omgeving, het meest vervuilde industriegebied van Europa, is de armoede groot. Wat mede leidt tot sociale misstanden en waar veelal de kinderen de dupe van worden. ,,Toen ik er in 1981 voor het eerst was, stonden mensen in lange rijen voor de supermarkt. Wat je nu ziet, is daarmee niet meer te vergelijken'', vertelt Kuppens. ,,Het gaat stukken beter, maar nog altijd heel slecht. Zeker in Katowice, waar 'onze' kinderen vandaan komen. Ons probleem is inmiddels, dat mensen vooral zien dat het goed gaat met het land en denken dat de problemen zijn opgelost. Daarbij komen nog eens de negatieve verhalen over de Polen die hier werken, drinken en onze auto's jatten. Mede daardoor wordt het steeds moeilijker om gastgezinnen te vinden. En we moeten het ook nog eens met minder geld doen omdat onze subsidie werd afgebouwd.'' Toch zijn er veel gastouders in Didam en omgeving, die elk jaar weer een kind laten overkomen. Zo bieden Gerda Beekman en haar gezin van vijf kinderen nu voor de vierde keer een thuis aan Marcin. Het 9-jarige jongetje is voor het tweede achtereenvolgende jaar zowel in de zomer als de winter te gast bij de familie. ,,Ik heb dit altijd gewild, maar had een eigen zaak en was bezig een eigen gezin op te bouwen'', zegt Beekman. ,,Toen de jongste zes werd, was echter de tijd daar. Het is gewoon hartstikke leuk om een kind te helpen dat problemen heeft. Bovendien is het goede manier om je eigen kinderen te laten zien, dat het niet logisch is dat er elke dag eten op tafel staat.'' Inmiddels heeft het gezin een hechte band met Marcin opgebouwd. Terwijl het eigenlijk de bedoeling was om elk jaar een ander kind uit te nodigen. ,,Kinderen worden echter vaak in hun eigen land al in de steek gelaten en zien hoe anderen hier vaker terugkomen. Wij wilden Marcin niet in de steek laten. Daarbij is het hartstikke gezellig. Hij is nu voor de tweede keer met de feestdagen hier. Wij kunnen ons al geen kerst meer zonder hem voorstellen.''