Streekblad

ZOETERMEER - Frank, je hebt klassiek gitaar gestudeerd. Je speelt met evenveel gemak en virtuositeit Latin, Jazz, Folk en andere muziekstijlen. Als we goed zijn geïnformeerd speel je eigenlijk helemaal geen klassieke composities meer. Ben je 'klaar' met klassiek? (lacht zachtjes) “Goeie vraag. Voor mij was klassiek gitaar het vehikel om te komen waar ik nu ben. Toen ik een jaar of zestien, zeventien was, had ik al een voorkeur voor jazz. Ik had ook een jazzgitaar gekocht, een Ibanez, die ik gebruikte naast de gitaar waarop ik lessen kreeg van mijn vader, een klassiek gitarist. Voordat ik naar het conservatorium ging, had ik les van Stanley Noordpool. Maar op het conservatorium had je toen nog geen jazz-opleiding. Dus wilde je een professionele muzikale opleiding volgen, dan was de opleiding klassiek gitaar toentertijd de enige weg.” Welke plaats en prioriteit heeft muziek in jouw leven? “Muziek was al vroeg heel belangrijk voor me. Als kind vond ik het leuk om te stoeien met mijn instrument, om mijn eigen muziek te maken. Ik zong ook in katholieke jongenskoren en in een jeugdkoor in Den Haag. Wat betreft de plek die muziek heeft in mijn leven, denk ik dat ze ergens in de top drie zit. Nog net niet op de eerste plaats, maar het schuurt er wel tegen aan. Niet alleen het maken van muziek, het componeren, het spelen, het luisteren en het kijken wat anderen ermee doen, maar muziek in haar algemene vorm heeft altijd een belangrijke plek gehad.” Wie heeft, dan wel hebben, de grootste invloed gehad op jou als musicus? “Het begint allemaal met degenen die dicht bij me staan, zoals mijn vader waarvan ik les kreeg en mijn broers die een bandje hadden in Suriname. Toen ik begon als professioneel musicus was het Stanley Noordpool die als gitarist een grote indruk op me maakte en die eigenlijk nog steeds een bron van inspiratie voor me is. Daarnaast Baden Powell en jazzgitaristen als Joe Pass, Tuck Andress en John Wesley 'Wes' Montgomerey.” Naar welke muziek luister je zelf het liefst, er vanuit gaande dat je er überhaupt tijd voor hebt? “Ik luister graag naar de Argentijnse musicus en componist Ástor Piazzolla en de Braziliaanse gitarist/componist Baden Powell. Die twee hebben heel veel met elkaar gemeen, beiden gaan met muziek om als kunst. Hun muziek heeft veel diepgang en vertelt echt een verhaal. Als ik naar muziek luister, dan doe ik dat 't liefst naar dergelijke tijdloze iconen. Hetzelfde geldt ook voor klassieke muziek. Bijvoorbeeld Ravel of Bach in een kamermuzieksetting, daar kan ik ook lang naar luisteren.” Samen met je vrouw Fleur vorm je de band Flower to the People, opgericht in 1995. Jullie eerste cd's To the Heart en Hunger waren Engelstalig, met tekst en muziek van jouw hand. Op jullie nieuwste album Omhels Mij staan staan allemaal prachtige Nederlandstalige nummers, op van teksten van Astrid Roemer, beroemd Surinaams auteur. Betekent dit een stijlbreuk of is het een muzikaal zijpad? “Een stijlbreuk is het niet. Het is eigenlijk qua intensiteit, opbouw en compositie min of meer dezelfde soort muziek, in dezelfde lijn als beide vorige cd's, zeg maar. To the Heart en Hunger waren meer zang en gitaar gericht, Omhels mij is meer band gericht. Bij het begin van dit concept heb ik besloten om er meer instrumenten bij te betrekken zoals drums, viool, cello en trompet en meer soli te gebruiken. Zeker geen stijlbreuk dus, maar ik kan me wel indenken dat we dit vaker gaan doen.” Tot slot, Frank. Heb je zelf nog iets wat je graag kwijt wilt? “Ja, ik heb wel wat. Ik vind dat de Nederlandse overheid te weinig doet voor de ambachtelijke muzikant. Ik vind dat er echt te weinig financiële ondersteuning is voor deze cultuurvorm, dat te veel wordt overgelaten aan de vrije markt, wat overigens ook niet werkt. Ze geeft nog wel subsidie aan wat ik 'piepknor-muziek' noem, maar weinig aan cultuur. Kort gezegd, ik vind het culturele leven in Nederland daardoor erg pover. In mijn visie kan, nee, moet dat stukken beter.”