Ons Eiland Schouwen-Duiveland

“Ernst en Bobbie zijn niet bedácht, maar ontstaan", legt Gert-Jan van den Ende uit. “In 1985 zijn we liedjes gaan maken en in 1987 gingen we spelen. Van daaruit groeiden Erik en ik en ontstonden er twee typetjes; Ernst en Bobbie. Ernst is de betweter, de serieuze. Bobbie zorgt voor de vrolijke, onbezorgde noot. De eerste jaren hadden Erik en ik allebei nog ons gewone werk naast het spelen. Dat is ook het beste; als je voor je vaste lasten afhankelijk bent van je spel kan dat je creativiteit in de weg staan. Het belangrijkste is natuurlijk dat je lol houdt in het spelen.” Dat lol houden in het spelen lukt Gert-Jan van den Ende zonder moeite. “Bijna altijd ga ik aan het eind van elk optreden de zaal in. Zo krijg ik direct feedback. Kinderen vertellen me: 'Elke avond draaien we Mijn konijn’ of 'Voor het slapen gaan zingen we met z’n allen de Naar bed toe tango'. Ik beleef daar onwijs veel plezier aan!” Gert-Jan schrijft vanaf het begin alle liedjes. “De eerste sloegen natuurlijk nergens op, maar inmiddels zijn het geweldige arrangementen geworden. Ik geniet van die creativiteit en vraag mezelf soms verwonderd af: stopt het nu nooit eens? Het is zo mooi om dingen te creëren. Het begint met een idee, daarna wordt het een lied, een videoclip, er komt een serie. Bijzonder om te bedenken: iets wat jij maakt vindt een plekje in een gezin en onderweg naar Frankrijk zingen ze met z’n allen jouw liedjes in de auto!” Toch blijft de leraar in Gert-Jan altijd nog te herkennen. “Ik blijf natuurlijk verhalen vertellen over goed en kwaad. En als er ruzie is, dan komt het altijd wel weer goed. Ernst en Bobbie komen er altijd uit.” De toekomst van Ernst en Bobbie? “Vorig jaar bezochten meer dan 250.000 mensen onze eerste speelfilm; Ernst en Bobbie en de geslepen Onix. Inmiddels werken we aan onze nieuwe film. Dat is wel het gaafste wat je kunt doen, vind ik.”