Delftse Post

Veelzeggend in dit verband is zijn voorzitterschap van het Nederland-Cyprus comité dat de tegenstellingen tussen Grieken en Turken wil helpen overbruggen. "Tegenstellingen die aan beide kanten door de overheden flink worden opgeklopt en voor allerlei eigen doeleinden worden misbruikt. We moeten wel uitkijken dat we in Nederland niet hetzelfde gaan doen", waarschuwt Clason. "We moeten geen wij-groep en een zij-groep tegen elkaar gaan opzetten. Is dat niet waar Wilders mee bezig is? Uiteraard sluit ik mijn ogen niet voor de problemen die er zijn. Als leraar in het voortgezet onderwijs weet ik dat er wel iets moet gebeuren wil het met bepaalde jongeren nog goed komen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het mentorschap dat uitgeoefend moet worden door iemand uit de eigen etnische groep waar een positieve voorbeeldwerking vanuit gaat. Anderzijds moeten we zo verstandig zijn om geen asocialen populair te maken zoals dat gebeurde in een tv-serie als de Tokkies. Jongeren met weinig referentiekader kunnen dat niet relativeren. Bewust of onbewust zijn ze op zoek naar normen maar raken zo wel het spoor bijster." "Ik denk dat kleinschaligheid in het onderwijs ertoe bijdraagt dat jongeren weer het gevoel krijgen ergens bij te horen. In een overzichtelijke gemeenschap is niemand anoniem en werkt de persoonlijke aandacht stimulerend en bevestigend. Het prijskaartje dat eraan hangt moeten we er wel voor over hebben." Minstens zo oud als zijn politieke belangstelling is Clason’s interesse voor de dichtkunst. De Zuid-Afrikaanse dichteres Elisabeth Eybers is zijn favoriet, maar ook Vasalis en Ida Gerhardt scoren hoog. Zelf is hij ook actief met het schrijven en voordragen van poëzie. De bundel waar hij momenteel aan werkt krijgt als titel Parkinson. Niet zonder reden want al enige jaren kampt hij zelf met de verscijnselen van deze ziekte. "Het legt me wel beperkingen op maar ik ben toch fit genoeg om me enthousiast aan iets te kunnen wijden", verklaart hij monter. Het is goed om dat te weten.