Hengelo's Weekblad

Morsman houdt niet van achteromkijken. “Daarvan krijg je een stijve nek.” Liever laat de nu zestigjarige zanger/fluitist zien wat hij tegenwoordig doet. Hij start een dvd. Als Maestro Jaõ zingt hij, gekleed in rokkostuum, rockklassiekers. Steppenwoolf, Jimi Hendrix en Focus komen voorbij. De begeleiding staat op band. “Mensen kijken inderdaad wel even gek op. Ik breng rock in rok, haha. Maar evengoed speel ik het Tweede Fluitconcert van Mozart. Dat vroeg een mevrouw mij ooit. Vond ik prima, onder voorwaarde dat het helemaal stil was.” Morsman is een solist. “Ik hoef niet zo nodig een band achter me. Dan moet je steeds afspraken maken.” Toen hem werd gevraagd of hij het destijds populaire Faghm voor één optreden wilde heroprichten, moest hij even nadenken. “We hebben het ooit eerder gedaan en dat was geen succes. Vooral omdat ík niet gemotiveerd was. Sinds een jaar of tien maak ik echter weer muziek en dat maakte de beslissing makkelijker. We hebben een keer of vijf gerepeteerd voor dit optreden en dan moet het wel lukken. De andere mannen maken ook allemaal nog muziek. Ja, nu heb ik er ook echt zin in.” Faghm anno 2008 bestaat naast Morsman uit vier Enschedeërs, waarvan er een paar Hengelose roots hebben. Eddie Tiggelaar (drums), Beppie Kamphuis (gitaar) en Ben Bemer (toetsen) zijn originele oud-leden. Nick de Vos is de enige invalkracht: hij vervangt Adrie Barnes op bas. Faghm bestond maar kort: tussen 1967 en 1970. De laatste bezetting is op Twenterock te aanschouwen. “We speelden rythm ‘n’ blues en rockjazz. De samenstelling wisselde enorm. Op z’n kleinst waren we met z’n vijven, op een bepaald moment stonden we met tien man op het podium. Zelfs mijn vader heeft nog bij ons saxofoon gespeeld. Net als ik was hij een echte Armoniaman.” Morsman leerde als kind al spelen op picollo en dwarsfluit. Na zijn middelbare school ging hij naar de kunstacademie (‘ik ben van huis uit beeldhouwer; op de AKI zat ik bij Bennie Jolink in de klas’) om later alsnog naar het conservatorium te gaan. Met het diploma Orkestdirectie op zak werkte hij ondermeer vijftien jaar als muziektherapeut met TBS’ers in Balkbrug, terwijl hij in de avonduren een salonorkest en een operettevereniging dirigeerde. Door privéproblemen gedwongen keerde hij eind vorige eeuw terug naar Hengelo, waar hij zich dus weer op het zelf musiceren stortte. “Ik treed een paar keer per maand op als Maestro Jaõ en ik ben bezig een programma voor kinderen te schrijven. Nee, ik vermaak me prima.”