Ons Eiland Schouwen-Duiveland

Het vak van horlogemaker leerde heer Walhout van zijn vader, maar de echte kneepjes kreeg hij bij de firma Defilla in Samedan in Zwitserland onder de knie. “Dat was een meester horlogemaker. Van wat ik daar heb geleerd, heb ik mijn hele leven gemak gehad”, vertelt hij. “Terug in Nederland begonnen wij in een kamertje van 2 bij 3 meter, waar ik een etalagetje timmerde met enkele pendules, wekkers en horloges. Al snel konden we verhuizen en na weer tien jaar konden we de vroegere Gereformeerde pastorie kopen. Dat was een grote stap waar we nooit spijt van hebben gehad.”

Ook voor het groter wordende gezin was de verhuizing prettig. Mevrouw Walhout was meestal in de winkel present, terwijl haar man in de werkplaats bezig was. “Het was een druk bestaan, maar ja, al die klanten brachten wel onze boterhammetjes binnen. Er kwamen zomers ook veel gasten om hun klokken en horloges te laten repareren. Later kregen we klanten door heel Nederland. In het begin moet je het vertrouwen echt winnen, want niemand ziet hoe lang je met iets bezig bent. Vaak moet een horloge helemaal uit elkaar, in de schoonmaakmachine en dan weer met de hand in elkaar gezet. Wij hebben altijd eerlijk gewerkt en dat wisten de klanten op den duur. Het echte ambacht van horloge maken heb ik altijd met veel plezier gedaan. Later kwamen er veel horloges met batterijen. De klokjes die ik toen nog ter reparatie aangeboden kreeg, waren meestal erfstukjes of dure gouden horloges.” In die vijftig jaar heeft de familie Walhout drie inbraken meegemaakt. “Dat was erg ingrijpend. Je weet niet wat je ziet als je ’s morgens de winkel open doet en bijna alles is weg. Dat vergt veel van je zenuwen. Bovendien waren we niet verzekerd. Maar we hebben altijd moed en kracht van Boven mogen krijgen om weer verder te gaan.”