De Zakengids Tiel

Als meisje van dertien hielp zij al tijdens vakanties in het Roosevelthuis in Doorn. Later in de Lichtenberg te Amersfoort. Bejaarden en geestelijk gehandicapten, daarvoor had ze een zwak. Ze was graag verpleegster geworden. Daarvoor had zij niet de juiste vooropleiding. Toen ze 17 was, volgde ze de opleiding gezinsverzorging, na het behalen van haar diploma begon zij bij het Oranje Groene Kruis in Amersfoort. Nu, veertig jaar later, werk zij nog steeds in de gezinsverzorging, en wel bij de Stichting Thuiszorg en Maatschappelijk werk Rivierenland. Het zijn er niet veel, die veertig jaar dit werk doen. Bij STMR is zij de eerste. Alie Duisterhof, haar leidster, noemde Frieda dé Florence Nightingale van de streek. Frieda kreeg dan ook een passende lamp en een fraai beeldje aangeboden, wat de verbondenheid, het persoonlijke contact als een opbouwende schakel symboliseert. “Ik ben echt niet een persoon die zo nodig in de belangstelling moet staan. Het is wel fijn dat het werk wordt gewaardeerd. Er is veel veranderd in die jaren. Toen ik in Amersfoort begon had ik een uniform aan. Het werk was wel even iets anders. Om maar een voorbeeld te noemen: als de moeder van het gezin ziek was, werd je hele dagen ingezet. Je zorgde voor de moeder en de kinderen. Het huis werd bijgehouden en je kookte eten. Je was echt de gezinsverzorgster. Eenmaal in de week kwam de zogenaamde bode de financiële bijdrage van het gezin innen. Dat was bijvoorbeeld vijftig gulden. Met de kwitantie die werd afgegeven, kon het gezin weer veertig gulden terug ontvangen van het ziekenfonds. Dan fietste ik met die kwitantie snel naar het ziekenfonds, om het geld voor het gezin op te halen. Dan kon men de boodschappen weer halen. Je kon de mensen liefde geven. Dat is nu wel anders. Je loopt nu met een tijdklok bij je. Die moet je instellen zodra je aanbelt. Als je vertrekt, moet je uitklokken. Tijd om eens even met de cliënten - want zo heten ze tegenwoordig - een kopje koffie te drinken of iets anders voor ze te doen, dat kan en mag niet meer. Maatschappelijk is er geen gevoel meer voor de mensen. Het is eigenlijk geen maatschappelijke zorg meer. Er wordt steeds weer bezuinigd en de mensen worden er de dupe van. Het doet mij wel pijn, dat er zo gewerkt moet worden. We zijn opgeleid om zorg te geven. Iets extra’s kan niet meer, en dat doet mij pijn”, zo zegt Frieda, die nu 15 jaar in deze streek werkt. Volgend jaar maakt ze gebruik het 'flexpensioen' en stopt ze. Ze blijft dit werk als vrijwilliger zeker doen, maar dan deelt zij zelf haar tijd in. Zonder ‘timer’ op zak.