Veluws Nieuws

Of ik me ‘die ene zaterdag in 1988’ ook nog zo goed kan herinneren. Ik weet natuurlijk meteen waar mijn voetbalvriend het over heeft. Al was ik nog maar 13 jaar, toch maakte deze dag erg veel indruk op me. In zo’n dorp als Epe is normaal gesproken ook in de weekenden vrijwel niets te doen in het centrum. Echter nu leek het welhaast of de hele goegemeente letterlijk en figuurlijk bevrijd was. Een uitgelaten, doldrieste stemming. Veel gejuich, veel gedans, veel zingende, doch enigszins schorre, kelen. De straten bomvol met maar één kleur: oranje. Auto’s konden bijna niet passeren, bussen werden vervaarlijk door tientallen handen heen en weer geschud. Dit was geen vandalisme, neen, dit was de blijheid van een volk dat zich totaal verenigd had. Het Nederlands Elftal was Europees Kampioen geworden. De voetballers speelden eerder die dag de finale tegen de taaie Russische opponent. Toch zorgden Ruud Gullit (met een ferme kopbal) en Marco van Basten (met nog steeds één van de mooiste goals in de voetbalgeschiedenis) voor de bevrijding. Erna brak een waar volksfeest los. Beelden daarvan zijn nog zo helder. Als de dag van gisteren, zogezegd. Bijna twintig jaar na dato zit ik bij mijn voetbalvriend in de tuin. Inmiddels zijn we beiden 33 jaar. Nog steeds hebben we die wedstrijden van 21 en 25 juni 1988 bijna letterlijk op ons netvlies. Mede door de Studio Sport-serie ‘Een Goed Stel’ overigens. Daarin wordt, verdeeld over maar liefst vier avonden, teruggeblikt op dat fameuze EK van ‘88. Sterker; de wedstrijd tegen West-Duitsland werd afgelopen woensdag zelfs integraal uitgezonden. En mijn voetbalvriend en ik? Wij waren weer even 13 jaar geworden. We zaten hier beiden met constant kippenvel op de armen naar te kijken. Wij wisten de uitslag al, maar het Volksparkstadion was óók nu, in 2008, wederom van Oranje. En hoe volwassen wij beiden inmiddels geworden zijn; toch kleeft er vooral ook een welhaast infantiele hoeveelheid hoop aan onze euforische verwachting voor dit jaar. Want er zit natuurlijk een kleine kans in dat het Ernst Happel Stadion in Wenen op 29 juni 2008 óók weer door oranje veroverd wordt, zo mijmeren we. En zonder onze hoop kan het Nederlands Elftal onmogelijk een EK winnen. Toch? Dat weten wij maar al te goed, mijn voetbalvriend en ik. Daarom is het voor ons hoog tijd om ook nog enkele aanvullende maatregelen te treffen. Om die andere voetbalgebeurtenissen die minstens zoveel indruk maakten en óók levendig op ons netvlies gebrand staan, weg te moffelen. Uit het geheugen te bannen. Mijn voetbalvriend en ik willen de aankomende periode dus helemaal niet meer denken aan de tussenliggende EK-voetbaltragedies van achtereenvolgens 22 juni 1992, 22 juni 1996, 29 juni 2000 en 30 juni 2004. Opdat Oranje zal overwinnen. Opdat er ook deze zomer weer een verbroederend volksfeest ontstaat. Opdat mijn voetbalvriend en ik dat over 20 jaar óók nog als de dag van gisteren zullen herinneren…