Stadsblad Utrecht

Het zullen in elk geval ‘lessenaars' zijn waarbij voorbijgangers kunnen genieten van een gedicht, in een van de zeven parken, en onder meer op de Neude, het station en op de Maliebaan. Althans, dat is wat Van Westerhout graag wil. Ook ’s avonds zijn de schermpjes leesbaar, want dankzij een zonnecel zullen zij in de duisternis oplichten. “Een gedicht is ongeveer zes weken op een lessenaar te zien en dan gaat het naar een andere lessenaar.” En het mooie is: het object is voor een keertje níet interactief: de lezer leest wat de pot schaft. En vindt-ie het niet mooi: dan is over een tijdje misschien een gedicht te zien wat hem wel bevalt, of hij fietst door naar een andere poëziestandaard die zijn behoefte meer bevredigt. Zo krijg je een poëzieroute in de stad. En wordt de lezer aangenaam of onaangenaam verrast. Niet interactief, wel avontuurlijk dus. Zo is ook de keuze van Utrechtse dichters een startpunt, maar is het heel wel mogelijk om ook dichters uit de Europese Unie en de rest van de wereld uit te nodigen om een werk op het scherm te plaatsen, bijvoorbeeld in het kader van de stedenband Utrecht-Léon, of naar aanleiding van de grote aardbeving in China. “Ik kan mij voorstellen dat dichters hun gevoelens daarover op papier willen zetten.” Zo krijg je misschien nog eens een dichterlijke beeldkrant, maar, nogmaals: niet interactief. Nou eens een keertje niet.

Een overblijfsel van deze route is nog te zien in de Korte Smeestraat. Op de ronde uithangbordjes die normaal een biermerk aanprijzen zijn dichtregels te lezen. Het idee is al geopperd bij de gemeente Utrecht, om precies te zijn bij cultuurwethouder Cees van Eijk, wethouder openbare werken Robert Giesberts en wethouder Marka Spit, die ook stadspromotie in haar portefeuille heeft. Binnen enkele weken hoort Van Westerhout of de gemeente zijn idee ziet zitten.