De Nieuwsbode Zeist

Een groep wolken die op een kudde witte olifanten leek zweefde naar ons toe. Wij stonden met z’n zessen aan de drukke Antonlaan te wachten tot het wat rustiger werd met auto’s, om over te steken. Rechts van mij stond een moeder met haar zoontje van een jaar of twee, op haar arm. Hij keek naar me. Ik trok gekke bekken. Hij lachte en riep: “Mam! Kijk! “ “Mam“ keek naar me en zei tegen haar zoontje: “rare man.” Ik trok nog een gekke bek. Het jongentje deed fanatiek mee en lachte vrolijk. Voor mij stond een onrustige lange man. Hij mompelde, “God zij dank nemen we onze auto’s niet mee naar het hiernamaals.” Een deftig aangeklede dame van een jaar of zestig, was de enige die reageerde: zaterdag, he? Rechts van haar stond een Marokkaanse jongen. Hij keek naar de vrouw. Ik herkende hem meteen. -He, Mohammed! -He, Sadegh. Hoe is het? -Wel goed. Heb je al iets kunnen vinden? -Nee. Ik werd er droevig van, hij was al een jaar op zoek naar een stageplek Het begon te miezeren. De groep, die inmiddels groter was geworden, raakte onrustig. Mohammed keek omhoog en zei : “rotweer.” “Als het je niet bevalt, ga je toch terug naar je eigen land!” zei de dame luid. Mohammed reageerde heftig; ”dit IS mijn land, mevrouw!” De vrouw wendde haar gezicht af. De Antonlaan leek even rustig .Ik stak over. Achter me hoorde ik gierende remmen en geschreeuw. Toen ik omkeek zag ik een dakloze sportwagen tegen een verkeerspaal knallen. Mohammed greep de dame, duwde haar naar de stoep en riep tegen de kleine man die achter de stuur zat: “kijk uit idioot! “ De man was in de war en zijn toupetje hing scheef op z’n hoofd. Hij kwam de auto uit om zijn excuses aan te bieden. Mohammed had pijn aan zijn rechter been. Ik pakte tasje van de deftige dame en gaf het haar zwijgend terug. Op het moment dat ik naar Mohammed toe liep zag ik vanuit mijn linkerooghoek de vrolijke blik van het jongetje dat nog steeds gekke bekken trok. Sadegh Nazari Raadslid voor de PvdA