De Molenkruier

Jan Spies is een van de oudsten, zoals dat heet, in de Evangelische gemeente Morgenstond. ‘’Pasen betekent voor mij, dat de dood is overwonnen. De Bijbel noemt de dood onze laatste vijand, die vijand is door Jezus’ fysieke opstanding uit de dood voorgoed verslagen. In onze gemeente vieren we Pasen met een speciale paasdienst op eerste paasdag. Er worden blije paasliederen gezongen, er is een paaspreek, een speciale bijdrage van de kinderen en na afloop is er koffie met krentenbrood. Daarvoor, op Goede Vrijdag hebben we een avondmaalsdienst, naar aanleiding van de laatste maaltijd die Jezus met zijn leerlingen had kort voordat Hij werd gekruisigd. Tijdens deze bijeenkomst overdenken we de betekenis van Jezus’dood, namelijk dat Hij stierf voor onze zonden en dat is nogal wat, als je erover nadenkt. Voor mij persoonlijk betekent dat, dat de dood niet het laatste woord heeft. Dit te weten maakt mij enorm blij. Blijdschap en Pasen horen voor mij dan ook bij elkaar. Dat wil niet zeggen dat ik niet meer zal sterven of dat ik het fijn vind om dood te gaan. Absoluut niet! Het betekent, wel, dat ik na de dood een eeuwig leven tegemoet zien, een leven met mijn Schepper, en dat in een nieuw lichaam zonder ziekte en gebreken, want God belooft dat Hij ook mijn lichaam zal opwekken uit de dood. Hoe Hij dat doet weet ik niet, maar dat Hij het doet staat voor mij vast! Ik denk dat christenen in alle kerken Pasen min of meer hetzelfde beleven. Als er al een verschil is tussen onze en andere gemeenten, dan is dat denk ik dat wij meer de nadruk leggen op persoonlijke bekering en wedergeboorte, en dat maakt Pasen juist extra bijzonder. Wedergeboorte wil zeggen dat je door God van binnen zo wordt aangeraakt, dat er nieuw, geestelijk, leven ontstaat. Je zou het een geestelijke opstanding kunnen noemen. Dit feit voegt een extra dimensie toe aan Pasen. Kortom: Pasen betekent voor mij geestelijk en lichamelijk eeuwig leven dankzij de dood en opstanding van Jezus, en als je dat eenmaal hebt ontdekt kan je leven niet meer stuk. Ik wens iedereen zo’n Pasen toe!''

Hans Oldenhof is pastor in de Rooms-Katholieke Taborparochie. ‘’Pasen is voor mij persoonlijk vieren, dat heel de schepping en ook ieder van ons aangeraakt wordt door de liefde van God. In het Franse Taizé, een klooster waar duizenden jongeren komen, heb ik dat jaren geleden het meest intens beleefd. Op Goede Vrijdag kon ik, zoals honderden anderen ook deden, mijn eigen verdriet en pijn neerleggen bij de kruisikoon die midden in de kerk op de grond lag. In de uitbundige paasviering voelde ik me plotseling aangeraakt worden door een licht uit een andere dimensie. Eindelijk weer ruimte voelen, vervuld worden met nieuwe energie, weer rechtop door het leven kunnen gaan. Stralend verliet ik de kerk. Ik denk er ieder jaar weer dankbaar aan terug. Het was een doorbraak. Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen associaties en ervaringen. Als gemeenschap vieren we het geheim van de opstanding van Jezus uit de dood. We vieren dat Gods liefde sterker is dan alle kwaad, zelfs sterker dan de dood. We vieren Gods trouw tot het uiterste, en dat God ons in Christus nabij gekomen is, als mens, en nu als Verrezene. We vieren dat we als kerk Zijn verrezen lichaam zijn; dat de Geest, de liefde van de verrezen Christus in ons en onder ons leeft. We vieren dat zondagmorgen, maar de meest bijzondere viering is de paaswake op zaterdagavond; een viering vol symboliek en ritueel. Echt een belevenis. Het licht overwint de duisternis, en het mag doordringen tot in de verste uithoeken van onze ziel. Ik zie de opstanding als een gebeuren dat alleen in symbolen en rituelen aan te duiden, te ervaren en te vieren is. Voor het verstand is het onwerkelijk, niet te vatten. Maar voor het hart dat open staat kan het een geweldige ervaring zijn, ieder jaar weer.''

Dominee Inge Hoek is predikante van de Protestantse Gemeente Nieuwegein Noord. ‘’Pasen is het oudste feest van de kerk. Wij vieren dan de opstanding van Jezus. Wat je ook van Hem kunt zeggen, Hij was een goed mens. Een voorbeeld voor zijn tijdgenoten en voor de gelovigen van nu nog steeds. Die goede mens is door toedoen van mensen om het leven gebracht. Machthebbers moesten Hem niet, vrienden verraadden Hem. In de eerste dagen na zijn dood hebben zijn leerlingen bijzondere ervaringen gehad, waardoor zij geloofden dat Jezus niet dood was. Zij konden Hem zien en met hem praten. Ongelofelijk, maar waar. Met Pasen vieren we in de kerk dat nieuws. In onze gemeente gedenken wij in de ‘Stille week’, de week voor Pasen, de laatste dagen van Jezus’leven. Op donderdag hoe Jezus voor het laatst met zijn vrienden om de tafel zat. In de dienst delen wij ook brood en wijn. Op Goede Vrijdag luisteren wij naar het verhaal van de kruisiging van Jezus. Op zaterdagavond kijken we uit naar de morgen, naar het licht: de aankondiging van de opstanding. Op Paasmorgen vieren we Jezus’opstanding met volle teugen: met koren en veel halleluja’s. Wie al deze dagen naar de kerk gaat, krijgt de kans om zich op het menselijk lijden te bezinnen, en natuurlijk dat van zichzelf, maar hoort ook dat daar een ander perspectief bij kan komen: dat van de hoop. Dat is ook wat Pasen voor mij persoonlijk betekent: wat er ook gebeurt in mijn leven, er kan toch iets goeds uit voort komen. Anders dan ik zou bedenken en wensen. Dat is voor mij geloof: vertrouwen en hopen dat wat er ook gebeurt het ten goede kan keren. Als dood niet dood is, is er altijd hoop mogelijk. Het grote verschil met de katholieke traditie en met de Morgenstond gemeente is de sobere en ingetogen sfeer. Die kan heel intens zijn en aanstekelijk. De muren in onze Dorpskerk zijn wit, en dat past goed: niet te veel afleiding en opsmuk, alleen het indringende verhaal over Jezus afgewisseld met muziek of zang. Ik hoop dat veel mensen het eens een jaar met ons mee willen vieren!’’