De Brug Nijmegen

“Maryam hoorde bij het vriendinnenclubje van mij dochter. Zij, haar moeder en twee broers waren gevlucht uit Afghanistan”, zo leidt Caroline van de Ven haar verhaal in, “Het gezin werd de dupe van het harde asielbeleid in die tijd. In 2004 kwam het uitzettingsbevel”. Een groep betrokkenen zag dit als startsein om de werkgroep op te richten. De protestacties die werden georganiseerd, haalden niets uit. In januari 2005 werd de familie uitgezet. Maryam kreeg het voor elkaar vanuit het land van de Taliban telefonisch contact te krijgen met haar vriendinnetjes in Nederland. “Wij hebben toen een website opgezet, als ontmoetingsplaats voor iedereen die zich betrokken voelde bij de familie Zamani. Wij zijn ermee begonnen omdat we het niet los konden laten. Nu vier jaar later zie je de betekenis”. Toen duidelijk werd dat het gezin in het land van herkomst in grote armoede moest leven, zamelde de werkgroep een maandelijks bedrag in voor de eerste levensbehoefte. Later lukte het de werkgroep om structureel geld bij elkaar te krijgen voor de scholing van het uitgezette meisje en haar broers. “Wij richten ons vooral op Maryam, omdat zij als meisje nul perspectief heeft daar”, legt de initiatiefneemster van de werkgroep uit, “In Nederland zou ze hele goede kansen gehad hebben. Het is een leergierig meisje. Ze is charismatisch en communicatief.” Om Maryam een goede stabiele leeromgeving te bieden, is het noodzakelijk dat het gezin in minder barre omstandigheden hoeft te leven. “Een huis in een veilige wijk van Kabul, met elektriciteit en stromend water, kost daar twintigduizend dollar, direct te voldoen”. De 47-jarige beeldend kunstenares schudt even het hoofd: “Voor het gezin Zamani is dit een onbereikbare geldsom. Wij willen proberen het bedrag bij elkaar te krijgen door middel van een kunstveiling. Mocht dat niet lukken, dan verzinnen we weer wat anders”.