In de achtertuin van haar woning in Oldebroek zit Riek met haar zussen Alie Neuteboom en Hillie Brokkelkamp te genieten van een stralend zonnetje. Ze praten, zoals ze al vaak hebben gedaan, over Corrie van der Zeeuw. "Dat is haar meisjesnaam. Zo hebben we haar leren kennen", vertelt Riek. Het was januari 1945. De boerderij aan de Zuiderzeestraatweg 173 van de familie A. Strijkert werd veel aangedaan door 'trekkers'. Hillie: "Vanuit het Westen kwamen mensen naar het oosten om te ontsnappen aan de kou, de honger en de armoede. Mijn vader en vooral mijn moeder waren er maar druk mee." Het gezin Strijkert bestond toen uit zes kinderen en moeder Strijkert had er de handen vol aan. "Het was een zware tijd. Ze had zes kinderen op te voeden, ze moest natuurlijk ook werken op de boerderij, er waren veel trekkers en in de Hervormde School aan de overkant van de straat zaten Duitsers die met enige regelmaat moeder vroegen eieren of aardappels te koken."

In die koude januarimaand stapte op een dag een jongedame het erf op. Ze was samen met een vriendin en diens broertje, vanuit Leiden hier naartoe gekomen. Ze waren eerst beland bij slager Kanis. Haar vriendin trok na een overnachting verder naar een adres in Kampen maar het doel van haar reis was om hier ergens werk en onderdak te vinden. Alie vertelt: "Wat we hebben begrepen is dat ze mee is gegaan omdat ze eigenlijk niets te verliezen had. Ze kwam uit een gezin van dertien kinderen, haar moeder was toen al overleden, en voor vader was het een mond minder te voeden." Deze ondernemende dame was Corrie van der Zeeuw en ze was van harte welkom om te helpen op de boerderij van de familie Strijkert. Riek was toen anderhalf dus zij herinnert zich niets van die tijd. "Maar ik heb me laten vertellen dat ze me in bad heeft gedaan, dat ze me heeft leren praten en dat ze me heeft leren lopen. Ik scheen ook een bang kind te zijn geweest maar zij heeft me gerustgesteld." Hillie was in januari 1945 tien jaar. "Ik weet het nog goed. Ze heeft moeder heel veel geholpen. Wij hadden natuurlijk allemaal luizen en daar is ze erg druk mee geweest. Ze hielp met alles; schoonmaken, tafel dekken, de kinderen naar bed brengen. Mijn broers en ik gingen altijd rondjes rennen rond de hooiberg omdat we niet naar bed wilden. Dan rende ze achter ons aan, en ze kreeg ons altijd te pakken."

Hillie weet ook nog een voorval waarmee ze enigszins in opspraak raakte in het dorp: "Ze hoefde van vader niet te helpen op de boerderij maar dat wilde ze wel graag. Toen er gehooid moest worden liep ze in badpak en met een strooien hoed op haar hoofd over het land. Dat was men hier natuurlijk absoluut niet gewend, maar Corrie trok zich niets aan van wat de mensen erover zeiden." Maar ze wist zich ook prima aan te passen. "Ze was zelf niet christelijk opgevoed maar ze ging ook mee naar de kerk omdat ze wist dat dat gewaardeerd werd." Omdat ze eind augustus jarig was heeft ze zich, nadat het land in mei van dat jaar was bevrijd, in augustus door haar vader laten ophalen. Alie: "Mijn moeder was toen net zwanger van mij en ondanks het feit dat mijn moeder een heel bescheiden vrouw is, die niemand wilde belasten, heeft ze Corrie gevraagd terug te komen als de baby kwam. Dat geeft aan wat voor bijzondere band die twee hadden." Corrie is in april 1946 inderdaad teruggekomen voor een periode van drie weken. Hillie: "Mijn moeder heeft toen een heel mooie kraamtijd gehad. Corrie heeft ook toen heel veel geholpen."

Toen Corrie later getrouwd was is ze nog eens met haar man in Oldebroek geweest maar toen was helaas alleen moeder thuis. Bij nader inzien realiseren de zusjes zich dat moeder toen wel had verteld dat Corrie was geweest maar het kwartje, dat het om Corrie van der Zeeuw ging, viel niet. Jarenlang heeft de familie niets van haar gehoord, terwijl ze op verjaardagen vaak ter sprake kwam. Riek: "We hebben nog wel gedacht aan het programma 'Opsporing Gezocht' maar die knoop hebben we nooit doorgehakt. We wisten ook niet of ze nog wel leefde." De verrassing was groot toen Riek's zwager Bart haar een briefje toonde met de voor haar zo bekende naam erop. "Bart vertelde dat Corrie's dochter via via achter ons telefoonnummer was gekomen. Corrie had het tegenover haar dochter namelijk vaak over ons gehad en die is toen gaan graven." Na dat telefoontje was een afspraak snel gemaakt. Het weerzien met de inmiddels 85-jarige was heel bijzonder. Riek: "Toen ik haar zag heb ik haar omhelsd en dat deed haar heel goed. Ze zei op een gegeven moment zelfs 'het is net of ik nooit weg ben geweest'." Het was, na 62 jaar, een bijzonder weerzien met een heel bijzondere vrouw.