De adrenaline giert door mijn lijf en ik voel mijn hartslag tekeer gaan. Zenuwachtig gaan mijn benen heen en weer als ik zit. Ik ga maar snel staan. Geduldige ogen zijn op me gericht en zeggen ‘ik heb de tijd, ga je gang’. Ik kijk nog een keer in de spiegel maar draai me snel om. Er wordt wat van me verwacht, dat weet ik, en ik wil het zo graag goed doen. Het is weer wat nieuws. Ik zocht toch een nieuwe uitdaging, waarom ook alweer? Hulpeloos kijk ik om me heen met klam zweet in mijn handen. Een diepe zucht, bange gedachten schieten door me heen. Het liefst zou ik zachtjes de zaal uit sluipen, de auto in en tot nooit meer ziens. Er wordt gekucht en heen en weer geschoven op de stoelen. Ik moet nu toch echt beginnen anders is dit echt een kansloze actie. Gelukkig de muziek begint te spelen. Ik steek mijn hand omhoog en tel af van vier tot één en daar ga ik. Nu, acht jaar later kan ik me dat moment voor het praktijk examen aerobic nog goed herinneren. Lieve help wat kan je het jezelf soms moeilijk maken! De eerste keer is iets wat terug blijft komen. Natuurlijk nu ook via de kinderen. Mijn oudste dochter, die ook nog maar piep is met haar vier jaar oud, heeft vanmiddag voor het eerst gespeeld bij een vriendinnetje. Als een rillend rietje ging ze de auto in. De randvoorwaarden waren thuis al geschept. Ik moest mee naar binnen en het liefst kroop ze bij me op schoot. Angstvallig hielde ze mijn hand vast. Loslaten prent ik me in, vertrouwen geven. Later als ze groot is, bij haar eerste zoen wordt het ook zeker niet gewaardeerd als ik naast haar ga staan en haar hand vasthoud! Een beetje zenuwachtig ben ik wel met ophalen, het is tenslotte ook voor mama een eerste keer…