De Botlek 1

Bewoners van de kustgebieden van Sri Lanka, India en Indonesie verdwijnen in de golven van een alles verzwelgende tsunami. Een miljoen Afrikanen komen om door gebrek aan voedsel en schoon drinkwater. De spotjes op televisie spreken boekdelen, het leed van de wereld komt tijdens etenstijd de huiskamer in. Geschokte kijkers grijpen massaal naar de pen om een gewetensgirootje in te vullen. Maar komen die gewetensvolle euro’s wel aan op de plaats van bestemming of verdwijnen die in de zakken van corrupte ambtenaren, politici of het militaire bewind?

Een regionaal dagblad publiceerde vorige week een groot artikel over de vele wantoestanden in ‘Goed Doelland’. Zo blijken miljoenen hulpeuro’s niet op bestemde plekken te komen en komen hulpgoederen eerder aan bij de familie van bewindslieden en militairen dan bij die zielige uitgehongerde scharminkels. Komt er dan niets van onze bijdrage op de juiste plaats?

"Jazeker", zegt Dolf van der Winckel, medeoprichter van de stichting Kinderhulp Sri Lanka. "Belangrijk is dat er goede communicatie is tussen project en donateurs. Wij laten zien wat we doen met hun geld." Ook Andrew Pieris van de ook in deze regio bekende stichting Tsunami weeskinderen Sri Lanka huldigt dit standpunt. Hij verantwoordt op zijn website iedere geschonken euro. Djorn Rump en Marieke Wolvers uit Spijkenisse zetten zich in voor een beter leven van Cambodjaanse kinderen die letterlijk van de vuilnisbelt leven. Djorn: "We hebben een schooltje gesticht en zorgen voor educatie en dus uitzicht op een betere toekomst. Ongeschoold is ongewild en door scholing nemen de kansen van kinderen enorm toe." Zijn vrouw Marieke: "We brengen de hier opgehaalde gelden in materiële vorm persoonlijk naar Pnom Penh. Zo hebben we de zekerheid dat elke euro goed besteed wordt."

Monique van der Steen uit Rhoon is bezig met andere politiecollega’s onder de naam ‘Desert Cops’ geld bijeen te krijgen voor de aanschaf van goede tweedehands motoren en 4wheel drive jeeps die door lokale artsen in Gambia gebruikt worden om in het achterland ernstig zieke patiënten te bezoeken. ‘We kopen hier en brengen die er zelf naartoe. Daar zit geen dure organisatie tussen met grote kantoren en dikke directeuren salarissen.’