Ons Eiland Schouwen-Duiveland

Yvonne Visser is heel blij dat zij Miep van Riessen heeft kunnen bewegen haar kunstwerk in haar beeldentuin ten toon te stellen. Ik hoorde van Irene van der Veur - die vorig jaar bij ons exposeerde - over Miep, die evenals Irene in Schagen woont. Zij vertelde mij dat Miep vijf jaar aan haar doek heeft gewerkt en dat het een indrukwekkend kunstwerk is geworden, dat eigenlijk op Schouwen-Duiveland te zien moet zijn.
Miep van Riessen kan zich de ramp nog goed herinneren. Ik woonde niet in het rampgebied, maar wij hadden bij ons op school wel evacus. Later trouwde ik met iemand uit Nieuwerwerk die elf familieleden heeft verloren. Tijdens de herdenking in 1953 kreeg ik het idee om alle namen van de slachtoffers met de geboortedatum te borduren op een doek waarop ik de Zeeuwse eilanden heb geschilderd. Letterlijk lettertje voor lettertje heb ik de namen met steekjes erop aangebracht. Vrijwel elke dag heb ik eraan gewerkt, maar tot aan het eind met veel plezier. Het bleef spannend tot de laatste naam.
Het was voor Miep ook emotioneel om zo met de slachtoffers bezig te zijn. Bij elke naam stelde ik mij iemand voor. Dan borduurde ik een geboortedatum van juni 1952 en realiseerde mij dat het kindje nog geen jaar is geworden. Ik merk dat ook de mensen die dit werk zien ervan onder de indruk zijn. Toen het vorig jaar zomer op een expositie te zien was, kwamen er mensen van Texel die vertelden dat er familieleden op Texel verdronken waren. Ik kon ze vertellen dat ook hun namen op het doek stonden. Ze zijn nog een paar keer met anderen teruggeweest om het telkens weer te zien.
De ramp blijkt voor veel mensen een breekpunt in hun leven te zijn. Dat toont ook de belangstelling voor het Watersnoodmuseum. Miep van Giessen ziet ernaar uit om op de Kunstschouw mensen te ontmoeten. Ik zal er vast bekenden zien. Er verder ga ik gewoon maar eens tien dagen niets doen, dat is in jaren niet gebeurd.