De Posthoorn

Het twaalfjarig meisje Eelke verhuist van het Friese platteland naar de Schilderswijk. In eerste instantie wil ze niet. Ver van de grote stad heeft ze een beschermde opvoeding gehad. De nieuwe omgeving is dus even wennen voor haar... maar ook voor de nieuwe buurtbewoners. "Eelke is de rode draad in het boek, maar er komen meer personages aan bod, zoals een joods jongetje en een Somalisch meisje dat met haar oma is gevlucht uit 't geboorteland."
Bénazir - zelf Surinaams, met een Hindostaanse vader en een Chinese moeder - was jarenlang kapster in de Schilderswijk en studeerde tegelijkertijd psychologie en pedagogie. Hoewel ze het knippen niet zo geweldig vond, deed ze veel inspiratie op bij haar klanten. "Het is grappig: mensen vertellen tegen de kapper meer dan tegen een psycholoog of hulpverlener." Bénazir ontdekte twee gemene delers in de verhalen over de buurt en haar bewoners. "De saamhorigheid is heel sterk, maar aan de andere kant is er ook onbegrip. Die komt vaak voort uit onwetendheid." Ze geeft een voorbeeld. "Een Antilliaanse moeder zat met haar baby in een wachtruimte. Een Hollandse mevrouw keek de kleine even van dichtbij aan. Vervolgens gaf de moeder het kind een klap in 't gezicht, waardoor ze de dame in verwarring achter liet."
De klap bleek bedoeld om bescherming te geven tegen het Boze Oog, waardoor een kind niet ziek wordt. "Een gebruik in die cultuur, maar je moet het wél weten." De schrijfster wil een boodschap meegeven. "Oordeel niet te snel over iemand. Dus… neem eens een kijkje in een andere keuken!"