Delftse Post

Wie er vandaag de dag binnen stapt om sportkleding of allerlei accessoires te kopen, staat oog in oog met Betty Stoelinga en haar dochter Natascha. De dames hebben een indrukwekkende kring van vaste klanten. En wat nog indrukwekkender is: ondanks de geringe oppervlakte is het bij Sporthuis Ruisch altijd overzichtelijk winkelen.

De Stoelinga's gaan alweer heel wat jaartjes mee in de sportwinkel. Martin nam de zaak ooit over van Emile Bogie, die er na jaren genoeg van had. In zijn verhalenbundel die binnenkort verschijnt, zegt Martin: "Ik, in die tijd als trainer van de sv Wippolder in dienst, zag er wel brood in. Ik dacht als ik de zaak overneem, zet ik Chris Treling er als bedrijfsleider neer. En natuurlijk zou ik hem hiermee ook naar Wippolder weten te lokken, twee vliegen in een klap!"

"Een maand later… vroeg Emile me of ik eventjes op de zaak wilde letten. Hij moest even een snelle boodschap doen. Geen probleem, ze ik. Als fervent sporter wist ik genoeg van de materie. Althans, dat dacht ik. Er kwam een klant binnen die vroeg naar een 'Karachi'. Natuurlijk, meneer. Ik liep naar de tennisrackets… maar geen Karachi! Helaas, meneer, ik heb geen Karachi. Maar, zei hij, die staat daar toch? En hij wees naar de hockeysticks. De man lachte zich rot: "En ik maar denken dat u voor die mevrouw daar een tennisracket aan het zoeken was". Hij nam het leuk op. De naam van mijn sportieve eerste klant ben ik vergeten. Hij liet me echter wel gelijk merken dat het runnen van een sportzaak toch iets anders was dan het exploiteren van speelautomaten."