Doetinchems Vizier

GENDRINGEN - Ga je mee een bergje beklimmen? Met die vraag binnen ons vriendengroepje zou een weekje Griekenland georganiseerd worden met als doel het beklimmen van Mount Olympus. Jaarlijks gaan er vanuit Magic outdoorsports een groep mensen op actieve vakantie. Zoals gezegd, dit jaar was de Olympus aan de beurt. Deze berg is met zijn 1917 meter het hoogste punt van Griekenland en volgens de Griekse mythologie huizen hier de 12 goden. In 1913 is de hoogste top “ Mysticas” voor het eerst bedwongen.

Een bergje beklimmen, dat klinkt eenvoudig. Dus vol goede moed stappen we op 25 juli in de auto richting Griekenland. Tijdens onze 15 uur durende rit begint langzaam maar zeker duidelijk te worden dat het toch niet zo simpel zal worden als we in de eerste instantie voor ogen hadden. De klimuitrusting was meegekomen en op de vraag of die nodig was, gaf onze reisleider zonder blikken of blozen het antwoord dat we niet wilden horen. “Ik heb al een aantal mensen van de berg moeten redden, je weet maar nooit”. Ondertussen waren we aangekomen bij de boot in Ancona (Italië) dus werd het tijd voor een welverdiend biertje.
Na een boottocht van 14 uur kwamen we aan in Igoumenitsa (Griekenland). Na nog een klein stukje gereden te hebben, hebben we snel een camping opgezocht. In de regio Plaka vlak bij Litochórou vonden we onze rustplaats. Nog 1 nachtje slapen en de tocht kan beginnen.
De ochtend van de 27ste ging het dan gebeuren. Vanaf Litochórou is het een makkelijke klim richting Prionia dat op 1100 meter ligt. Dit is de plek waar dagjes mensen veelal met taxi’s afgezet worden om de omgeving te verkennen. Bepakt en bezakt lopen we naar de waterbron om de flessen te vullen. We hebben nog drie dagen klimmen in het vooruitzicht voor we weer op deze plek terugkeren. We vervolgen ons pad richting refuge A, de berghut waar een warme maaltijd klaar stond, en de plek waar onze eerste nacht doorgebracht gaat worden. Na een paar uur lopen en genieten van de ongelooflijke natuur komen we aan. Snel de schoenen uit en aan de heerlijke maaltijd. De lampen gaan om tien uur uit, dus vroeg naar bed om de volgende dag weer met frisse moed onze reis te vervolgen.

De dag van de top begint vroeg met een stevig ontbijt en de nodige voorbereidingen voor onze tocht. Onze reis gaat vervolgens over gravelpaden en steile hellingen. Na een paar uur zwoegen komen we aan op de tweede hoogste top van het Troodosgebergte. Niemand had nog aan de klimuitrusting gedacht die meegenomen was de berg op. Steil was het zeker, maar de uitrusting was nog niet nodig geweest. We begrepen dan ook in de eerste instantie niet wat ons de avond ervoor aan informatie ter ore was gekomen maar 40% van de serieuze beklimmingen resulteert in een succes, en niet vergeten mag worden dat er ook nog eens veelvuldig ongelukken zijn gebeurd in de richting naar de top. Misschien was het de ijle lucht, maar echt zorgen maakten we ons niet.

Het half uurtje rust had ons erg goed gedaan. Vol goede moed en gesteund door het prachtige weer wordt de tocht vervolgd. Door een kleine spleet in de rotsen dalen we een meter of tien af om daar vervolgens een steile wand tegen te komen die dwars overgestoken moet worden. Het uitzicht is adembenemend, al was het alleen al omdat je een kleine 200 meter naar beneden kijkt. Het is mooi klim- en klauterwerk met goede stukken om handen en voeten op te plaatsen. Daarna de klim richting de top. Zo'n 70 meter omhoog via natuurlijke traptreden van graniet. Er is maar een doel: Myticas. Kleine losse stukjes steen vielen naar beneden, maar de top kwam in zicht.
Eenmaal daar aangekomen drinken we een kop thee om de overwinning op de berg, maar zeker ook op onszelf te vieren. We schrijven onze namen in het boek, nemen foto’s en genieten van de grijze deken die over ons heen viel. De top is helaas bijna altijd gehuld in een bol grijze vale watten. Dit zal ook zeker bijdragen aan het ontstaan van de mythe dat er goden op deze berg huizen. Na 45 minuten heerlijk op de top te hebben gezeten, compleet voldaan van het goede gevoel begonnen we vol zelfvertrouwen aan onze afdaling.

De eerste 10 meter is nog leuk, maar daar hield het dan ook op. Een afdaling van 75 procent en zeker 300 meter lang. Voetsteuntjes ter grote van een pakje sigaretten en met de neus richting de berg proberen we een weg naar beneden te vinden. Rugzakken die in de weg zitten, stenen die vallen, zeker geen moment om een misstap te maken. Maar na dik uur zijn we dan eindelijk weer op een pad. We kunnen gelukkig weer normaal lopen, maar niet na een plaquette te hebben gezien waarop staat dat er in het jaar 2006 alleen al zeker 16 doden zijn gevallen op dat punt. Da's even slikken. Nu weten we waarom de touwen en klimgordels waren meegekomen. We zijn weer even met de neus op de feiten gedrukt. Maar die 40% hebben we met 100% verbeterd. We hadden elkaar goed geholpen en ondersteund, allemaal op de top geweest en zonder ongelukken er weer vanaf. Daar mogen we trots op zijn!

Eenmaal aangekomen in de 2de berghut “refuge B” genieten we van een lekker koud biertje en een warme maaltijd. De zeer gastvrije Griek die deze hut met zijn gezin beheert, doet zijn uiterste best om ons te behagen. Wederom zoeken we om tien uur ons bed op. Lampen uit en knorren. Morgen gaan we weer richting zee. Gelukkig is dat rustig afdalen met redelijk goed begaanbare paden…

Harm Keller, Ties Jansen, Marcel Giesen, Tom Hakvoort en Boudewijn Aaldering beklommen en bedwongen Mount Olympus. Eigen foto