De Posthoorn

Ik was bang voor de non met de zwarte doek vastgeklemd om haar voorhoofd en haar spierwitte gezicht; bang voor de werkjes met gekleurd papier die ik niet kon; bang om alleen naar de WC te moeten; en vooral bang voor de boerenkinderen tussen wie ik probeerde onzichtbaar te zijn.

Of mijn dochter dezelfde angst heeft gekend, weet ik niet. Van al haar eerste schooldagen hebben we een foto, gemaakt voor de buitendeur van inmiddels drie verschillende huizen. In de loop der jaren zie je de schooltas veranderen, de kleren meegroeien naar de adolescentie en de foto-glimlach wordt langzamerhand van open en verwachtingsvol tot lijdzaam en ironisch. Daar had je die ouders weer met hun eeuwige foto van de eerste schooldag. Angst zie ik niet als ik de foto’s naast elkaar leg.

Wel is ze een hele zomer in paniek geweest omdat ze ervan overtuigd was dat je al moest kunnen lezen en schrijven als je naar de grote school (groep 3) ging. Omdat ik het haar niet uit het hoofd kon praten, ben ik in die vakantie begonnen met leeslesjes. Ze vond er niks aan, veel te moeilijk.
“Lezen is stóm. Als ik het later eenmaal kan, doe ik het nooit meer.”
De volgende week vertrekt ze naar Canada waar ze haar derde studiejaar gaat doorbrengen. We zullen de foto nemen van haar en haar zwaarbeladen koffer met de voordeur als achtergrond. Om haar lippen zal het ironische glimlachje spelen. Dan komt de taxi en brengen we haar naar Schiphol.
“Heb je je paspoort?”
“Ja, pap.”
“Ticket?”
“Ja, pap.” Ze zucht.
Achter het blauwe lint zien we hoe ze incheckt. Ze loopt naar de paspoortcontrole. Haar mobiele telefoon gaat. Ze neemt op.
“Mensen die naar het buitenland gaan, horen te zwaaien”, zeg ik.
Ze draait zich kort om en zwaait nog korter.