De Posthoorn

Bij de artiesteningang stonden mijn vriendjes en ik te wachten op een gelegenheid om naar binnen te glippen. Er stopte een taxi. Een man stapte uit in een wolk van energie en zelfvertrouwen. Om zich heen kijkend zoog hij genietend de herkenning en bewondering van de omstanders op. Met een klap legde hij een tientje op het dak van de taxi. Ik keek er met open mond naar. Dat was het summum. Je niet bekommeren om het wisselgeld, noch om de chauffeur die om zijn auto moest heenlopen om het geld te bemachtigen. Het was geen uiting van onbeschoftheid, nee, zoiets deed iemand die maling aan conventies had, lak had aan alles. Ramses Shaffy was gearriveerd.

Ramses was Cruijff, maar zonder diens burgerlijkheid. Cruijff was een mythe op het voetbalveld, Ramses was de totale mythe. Hij was zanger, dichter, acteur, mode-icoon en sekssymbool. Hij was de Beatles in één. Alles wat ik wilde zijn liep aan me voorbij de artiesteningang van het Concertgebouw in. Hij zou er één liedje zingen: Sammy. Dan ging hij weer weg en als hij wilde kon hij Sophie van Kleef met haar pony en zwart omlijnde ogen, zo meekrijgen.

Een jaar of tien later zag ik hoe hij in café de Pels in de Huidenstraat op klaarlichte dag een dikke lijn cocaïne opsnoof.

Ver in de jaren negentig zat hij te lallen in café Kerk aan de Vijzelstraat, een desolaat hellehok van drugsgebruik en alcoholisme.

Er tussenin had hij nog deel uitgemaakt van het clubje losers dat zich verzamelde rond de Baghwan.

Eén liedje raak ik niet kwijt: ‘Het is vijf uur, het feest is geweest’.