De Posthoorn

Figuurlijk: het hele proces veroorzaakt strubbelingen. In de loop der jaren hebben we zoveel boomjuweeltjes verzameld, dat ze er niet allemaal in kunnen. Optuigen is kiezen. “Zullen we dit jaar de gekleurde lampjes doen?” vroeg ik.

“Nee”, zei mijn vrouw. Ik drong niet aan. Zij moet en zal witte lampjes. Ooit hebben we gekleurde lampjes gehad die aan en uit knipperden. Mijn toen vierjarige dochter en ik vonden het mooi. Mijn vrouw niet en dat was dat. Haar weigering betekende wisselgeld in de kwestie van de vogeltjes. Daarover later meer.

We hebben twee snoeren witte lampjes. Denk nooit bij het aftuigen van de boom: die knoop ontwarren we het volgend jaar wel. Nu zaten we ermee. Na een half uur kwam ik er achter dat je één plugje van de stekker kunt lostrekken om het ontwarren te vergemakkelijken. Het eerste snoer hing, het tweede deed het niet. Je weet: als er één lampje stuk is, weigert de hele reeks. Lampje voor lampje hebben we getest in het snoer dat wel brandde. Uiteraard was het laatste lampje kapot. We hadden gelukkig reservelampjes. Laat dat maar aan ons over.

“Zullen we de vogeltjes in de boom hangen?” vroeg ik.

“De vogeltjes?” vroeg mijn vrouw. Haar zus spelt de Elle Wonen en daarin schijnt iets minachtends te hebben gestaan over vogeltjes in de kersboom. Ik haalde de gekleurde lampjes uit de kerstdoos en liet het snoer door mijn handen glijden.

“OK, twee witte vogeltjes, maar hang ze niet aan de straatkant”, zei mijn vrouw.

De rode ballen waren uit den boze. We hebben er twintig van, jarenlang hebben ze dienst gedaan maar opeens waren ze uit de gratie.

Ik pakte de piek.

“O ja, over die piek moeten we het nog hebben”, zei mijn vrouw.