De Posthoorn

Deze week zie ik geen skipistes. In België en Nederland zijn er beelden van plaatjes draaiende disc jockeys. Sofie vanuit Studio Brussel: “O, u hebt écht malaria gehad? Wat leuk. Bent u weer beter? Hoeveel geld heeft u opgehaald? Hoe interessant voor de luisteraars en de kijkers dat er vandaag een malarialijder uit Burundi op bezoek is. Ik vind dat u heel mooi haar heeft.” Dit alles op een toon die niets met Afrikaanse epidemieën maar alles met de slaapkamer te maken heeft.

In het Nederlandse glazen huis zie ik naast Giel Beelen in een geruit jasje een gezette, universeel domme jongen de plaatjes aankondigen. Het wakker worden gaat me nu veel te snel. Ik wind me op en dat kan op de vroege ochtend de bedoeling niet zijn.

“Malaria? Weet je hoe je malaria bestrijdt, sufferd? Met DDT”, roep ik tegen het wauwelende Avro-hoofd achter zijn niet voor niets kogelvrije ruit. Het is waar. In de Tweede Wereldoorlog en vlak daarna is de malaria uit Europa verdwenen dankzij de oude, vertrouwde flitspuit van vader. Toen verscheen er in Amerika een boek, Silent Spring, waarin stond dat DDT slecht was voor de gezondheid. Een tijdje later volgde er een wereldwijd verbod. Het kost op dit moment een miljoen doden per jaar. In 2006 vroeg de WHO, de Wereld Gezondheid Organisatie, om een opheffing van de boycot op DDT. Het zou effectiever zijn dan het draaien van plaatjes achter glas. In die studio’s schijnt het zo warm te worden, dat er al muggen zijn waargenomen.