De Maaskoerier

Intussen verhoogden ze de druk. Toen ik niet meer telefonisch mocht overmaken, ben ik gezwicht. Tegen de man van het bijkantoor zei ik: “OK ik ga bankieren op het internet maar je weet wat het gevolg is? Jullie gaan er allemaal uit.”
Terwijl ik thuis wachtte op de formulieren, werd het bijkantoor gesloten.
Ze stuurden me een enveloppe met een zwart kastje erin en een wachtwoord. Het was mijn tiende. Mocht ik ooit het boekje kwijtraken waarin alle wachtwoorden staan, heb ik geen identiteit meer. Ik heb wachtwoorden, dus ik besta.
Het inloggen was vrijwel onmogelijk. Eerst moest je zelf een wachtwoord verzinnen voor het zwarte kastje. Zuchtend schreef ik het elfde wachtwoord in mijn boekje. Daarna moest je een nummer intikken op het zwarte kastje en op Enter drukken. Dan verscheen er een nummer dat je in een knipperend vakje op je computerscherm moest tikken, daarna drie keer om je stoel heen lopen en een liedje zingen (elke keer een ander liedje) en dan kon je bij de bankrekening. Einstein had er moeite mee gehad.
Mijn vrouw heeft Postbank. Dat is nog erger. Zij zit altijd boven een codekaart vol cijfertjes te steunen. Het doet me denken aan de oorlog toen in klaslokalen op het Engelse platteland de knapste koppen van Oxford en Cambridge erin slaagden de Duitse codes te breken.
In de krant staat dat er bij de ING bank 7000 mensen uit moeten omdat de bazen hun vak niet verstaan. En ik denk aan mijn oma en dat ik met haar mee mocht naar het postkantoor als ze haar wekelijkse rijksdaalder ging storten op een spaarbankboekje. Niemand heeft haar ooit naar een wachtwoord gevraagd.
Gisteren lag er een oranje briefkaart in de bus waarop stond: “Met deze coupon kunt u de map Geldzaken gratis ophalen bij uw vertrouwde kantoor.”
Dat dicht is.

Henk Spaan