De Maaskoerier

Toegegeven, het zijn geen futiliteiten waarmee de dagelijkse talkshows worden gevuld, maar ik had een nog belangrijker zaak aan mijn hoofd.
Grote zorgen maakte ik me over een zojuist gelezen lijstje met de vier belangrijkste besmettingshaarden op de WC.

1) de bril
2) de kraan
3) de spoelknop
4) de deurknop

Een jaar of veertig geleden hoorde ik van een vriend dat iederéén die doortrok de ketting van de trekker zo hoog mogelijk vastpakte. Dat je dus het beste gewoon het handvat kon pakken. Sindsdien beperk ik WC-bezoek zo veel mogelijk tot het eigen huis.
Maar nu moest ik nodig, in een volle trein nota bene, een door de nacht voortrazende besmettingshaard geschikt voor bacteriologische oorlogsvoering.
Normaliter doe ik een vreemde WC-deur open met mijn elleboog. In deze trein ging het niet. De knop zat verzonken in de deur. Je moést hem vastpakken. De deur liet ik voor alle zekerheid openstaan om verdere besmetting te voorkomen.
De bril duw ik standaard met de voet omhoog. Erop zitten? Over my dead body. Ik ben gekke Henkie niet. Na het plassen komt het probleem van de kraan. In Franse wegrestaurants begint hij te stromen zodra je er een hand onder houdt. Pure hygiëne is dat infrarode mechanisme. Je kunt je handen wassen zonder de kraan aan te raken. Hier pakte ik het laatste stukje papier van de rol om hem open te draaien. Er kwam een man binnen.
“Bezet!” riep ik. Hij ging weg en deed de deur dicht. Met die verzonken knop! Had ik dat? Nu was het handen wassen helemaal voor niks geweest. Wacht even, ik had een trui aan. De kraan liet ik lopen en de deur opende ik met een over mijn hand geschoven mouw. De wachtende man keek me raar aan. Het kon me niks schelen. Nu was die WC lekker zijn probleem.