De Maaskoerier

Op de tweede plaats komt ‘de levensgenieter’.
Ik dus, denk ik.
Op de derde plaats de ‘brave huisvader’.
Weer voel ik me aangesproken. Ik stofzuig regelmatig, doe boodschappen en ruim de afwasmachine leeg.
“Schat, nu staat er wéér een schaal op de borden, zodat ik de rest van de borden eerst op tafel moet zetten, de schaal verwijderen, alvorens de borden op die andere te kunnen stapelen”, hoor je mij dan roepen. Vrouwen zetten altijd een schaal op de borden. Ze snappen niet dat een schaal in de andere schalen past en de borden op de borden horen.
Op de laatste plaats in het lijstje van gewenste echtgenoten staan bouwvakkers. Hier is zwaar gelogen. Als een vrouw eerlijk was, zou ze toegeven ontvankelijk te zijn voor de nonchalante seksualiteit van een stoere glazenwasser. Ik wéét dat het zo is. Mijn vriendinnen worden wat ouder, maar ik ken er meer dan één die in een vroeger leven een stratenmaker mee naar huis heeft getroond. Tegen die geurige mannelijkheid is geen carrièreman, levensgenieter of trouwe huisvader opgewassen.
Wel denk ik dat de Nederlandse bouwvakker een imagoprobleem heeft. Ik zeg bewust Nederlandse. Op het Franse platteland waar ik vaak verblijf, staan ambachtslieden als loodgieters, timmerlieden, dakdekkers en elektriciens in hoog aanzien. Bij de vrouwen doen ze het zichtbaar beter dan pennenlikkers als ik.
Bouwvakkers worden niet alleen op de Tokkiezender SBS neergezet als dikbuikige, rechtstreeks uit de bierpomp lurkende hersendoden.
Nederlandse filmregisseurs, Eddie Terstal is de ergste, weten ook niet beter of een bouwvakker is een schmierende Cees Geel die een platpratende werkeloze tegelzetter op een Spaanse camping uitbeeldt. En dat het dan extra zielig is als die boom van een vent een terminale ziekte krijgt. “Je mag best huilen, Cees.”
Het wordt tijd voor films waarin bouwvakkers worden geportretteerd als de hardwerkende ruggengraat van de samenleving, de stoere bink die Jan Marijnissen zijn hele leven tevergeefs heeft geprobeerd na te apen.