Ommer Nieuws

Bijna dagelijks zit Johan Endeman op de fiets om zich voor te bereiden op de monstertocht die hij op 4 juni gaat ondernemen. Op die dag zal hij samen met twaalfhonderd medefietsers maar liefst negenmaal de Alpe ‘d Huez bestijgen, om zo zijn steentje bij te dragen aan de strijd tegen kanker. “De Stichting Alpe d’HuZes is opgericht om de onmacht die door kanker ontstaat om te zetten in kracht”, vertelt Johan. “Ik ben gevraagd om mee te doen door een kameraad wiens vrouw borstkanker heeft. Het sprak me dat meteen aan. Op deze manier heb je het gevoel dat je iets kunt doen. Vaak kan je alleen maar luisteren, nu kun je echt iets betekenen.” Daarom wordt van de deelnemers geëist dat ze minimaal tienduizend euro meebrengen. “Een startkaart kost 2500 euro, bestemd voor het KWF en de rest is voor de stichting. Dat betekent dat ik naast trainen, ook heel veel tijd en energie besteed aan het zoeken naar sponsors. Tot nu toe heb ik veel positieve reacties gekregen. Ik ben nu op de helft, dus moet ik er nog heel hard aan trekken.” Vanaf die dag in november dat Johan mee besloot te doen, volgt hij een strak trainingsschema. “Ik train minimaal acht uur per week, waarvan een aantal malen op de sportschool. Ik werk in Ommen, dus fiets ik elke dag vanuit Lemele op en neer. Op maandagochtend, donderdagavond en vrijdagochtend train ik zo’n drie uur per keer bij Profit Gym. Op zaterdag probeer ik altijd buiten te fietsen en op zondag maak ik een rustige wandeling van een uurtje of drie. In maart begint het toerfietsen weer. Dan ben ik er zo’n twintig uur per week mee bezig. Dat betekent dat ik dan elke zaterdag een tocht van ongeveer tweehonderdvijftig kilometer maak en zondag een rondje van honderd kilometer om uit te fietsen.” Om dit vol te kunnen houden, ondergaat Johan geregeld een medische controle in het ziekenhuis en eet hij als een wolf. Desondanks is hij toch tien kilo afgevallen. “Ik eet meer dan ik ooit heb gedaan, en toch vliegt het eraf. Maar dat moet ook, want elke kilo die je teveel hebt, weegt loodzwaar tijdens de tocht.” Dat het zwaar zal worden leidt geen twijfel. Het beklimmen ziet hij wel zitten, maar het afdalen is volgens hem vele malen moeilijker. “Het gaat over een afstand van ongeveer zesentwintig kilometer met een helling van tien procent en eenentwintig haarspeldbochten. In totaal dus 234 kilometer klimmen en dalen. Vooral het dalen is eng. Je moet dus continu remmen en uitkijken voor tegemoetkomende fietsers en auto’s, want helaas gaat het verkeer op die dag gewoon door. Met zonneschijn gaat het nog, maar als het regent is alles spekglad en dat is bloedlink.” Johan is blij dat zijn vrouw en dochter vierkant achter hem staan. “Ze steunen mij fantastisch en daar ben ik heel blij mee. Het is trouwens ook een geluk dat ik huisman ben en parttime werk, anders zou ik dit absoluut nooit op deze manier kunnen doen.”