Apeldoorns Stadsblad

Geen schrijver, toch een boek? Het was in eerste instantie alleen de bedoeling om onderwerpen waar ik mee worstel voor mezelf op een rijtje te zetten. Zinnetjes groeiden uit tot complete hoofdstukken en voor ik het wist was het een boek. De eerste uitgever die ik het toestuurde wilde het, tot mijn verbazing, graag uitgeven. Vanwaar de titel? De eerste regel van het boek luidt: 10.000 mensen kijken naar de maan en allemaal zien ze wat anders. Ik bedoel daarmee dat een mening er altijd maar één is van vele mógelijke meningen. Mijn opvattingen zijn een incomplete momentopname, het totaal van wat ik aan materiaal heb verzameld om een opinie te kunnen vormen. Elke andere mening die op me af komt kan er een aanvulling op zijn. We moeten niet zoeken naar verschillen tussen mensen, maar naar raakvlakken. Wat is de reden dat u hierover wilde schrijven? Mijn boek is het voorlopig resultaat van een levenslange nieuwsgierigheid naar waarom de maatschappelijke structuur is zoals ze is, en of dat niet beter kan. Ik heb op vele plekken op de aarde gewoond, heb veel gezien en meegemaakt. Mijn voordeel is dat ik nooit ergens lang genoeg ben geweest om volledig geconditioneerd te raken, vast te roesten in door de omgeving bepaalde opvattingen. In mijn boek laat ik de lezer op een andere manier naar onze positie als menselijk wezens kijken. Want zeg nou zelf: oorlog, dodelijke ziektes, hongersnood, overvolle inrichtingen en gevangenissen, onze wereld is geen plaatje om met trots te presenteren als resultaat van de menselijke beschaving. U noemt het zelf een levensbeschouwelijk werk? Ja, omdat ik erin uitleg dat de mensheid de verantwoordelijkheid heeft om een positieve bijdrage te leveren aan het basisconcept van de schepping: harmonie. Hoe brengt u dat zelf in de praktijk? Ik probeer mijn omgeving open en bewust tegemoet te treden. In mijn boek laat ik herkenbare situaties op een andere manier zien. In de hoop dat de lezer beseft dat er meerdere gezichtspunten zijn. Als ik erin slaag één persoon met meer bewustzijn naar zijn omgeving te laten kijken dan vind ik dat al winst. Maar nogmaals: het is maar een mening. Een mening waarover ik lang heb nagedacht en die ik goed kan onderbouwen, maar het blijft een momentopname.