De Posthoorn

Hij gebruikt er oude wijnstokken en olijftakken voor die hij een half uur laat branden als een lier. Daarna verandert alles wat hij erop legt: zwaardvis, octopus, gamba’s, kip, steak, worstjes, spiezen met lever, nieren, maag en andere organen waarvan ik het bestaan liever niet wil kennen, in sappige, kruidige substanties die je nooit het idee geven dat het eten ervan tot zware problemen ’s nachts zal leiden. De bewoners van de vier appartementen op het terrein waren klaar voor het feestmaal.

Tegenover me zat een vrouw die Caroline heette. Ze was lang, beschikte over de schouders van een zwemster, de benen van een gewichthefster en had kort zwart stekelhaar. Haar accent was upper class Engels. Ze had gerugby’d voor het nationale team van Wales en was, tot mijn verrassing, twee weken geleden getrouwd in Cortona met de schriele man naast haar.
“Ik droeg een witte zijden jurk die we van Easyjet niet mochten vervoeren als handbagage. Dus heeft mijn zwager hem meegenomen op zijn vlucht met BEA”, zei ze.

Zo snel kom je de meest intieme détails te weten van de medegasten in een ‘agriturismo’ tijdens een barbecue aangericht door de meester zelf. Er was veel rode wijn, gemaakt van voor Puglia gangbare druivensoorten als negroamaro, malvasia en primitivo. Het zijn voor alles wijnen die de tongen losmaken. Het zijn altijd de vrouwen die het meest loslippig worden. Naast me zat Rosie, de vriendin van David. Beiden gescheiden, hadden ze elkaar vier jaar geleden ontmoet via het internet.

“Ik ben 25 jaar getrouwd geweest met de verkeerde man”, zei ze. Met beheerste agressie sneed ze een stuk zwaardvis in kleine stukjes.
Mark was de man van het derde Engelse stel. Hij was diplomaat dus discreet van nature. Ik nam me vast voor zijn voorbeeld te volgen. Wie ging hier zijn hele hebben en houden nu openbaar maken?
“Ons huwelijk is ook lang niet altijd even goed geweest”, zei mijn vrouw.
“O, please, vertel!” zei Caroline.