De Posthoorn

In dit deel van Puglia, de provincie die de hak van de Italiaanse laars vult, zie je duizenden trulli. Vaak zijn ze, naar de Noord-Afrikaanse sfeer van de dorpen uit de buurt, wit geschilderd. Dan weer staat er een grijze eenzaam in het land, verlaten door een herder zonder kudde. Of, zoals in het geval van Tonino Dolce, verlaten door een gezin getroffen door het ongeluk. De vader van Tonino kwam om het leven toen hij stikte in de rook van een zelf gestookt vuur na het plotseling draaien van de wind.

Tonino Dolce noemen ze zo vanwege zijn zoete karakter. Hij maakt nooit ruzie. Toen een vrouw afkomstig uit het Noorden haar beklag deed over de regionale gewoonte om varkens onverdoofd te castreren, schudde Tonino Dolce mét haar het hoofd over deze middeleeuwse barbarij. Later bleek dat Tonino Dolce als dé plaatselijke expert gold op het gebied van de varkenscastratie. Met zijn ronde hoofd, in honderden lachrimpels geplooid en door de zon gelooide gezicht, zie je hem soms welgemoed op zijn tractor over de snelweg rijden omdat hij daar ook al reed toen de snelweg nog landweg was.
We mogen van Tonino Dolce rondkijken in het imposante bouwwerk van drie geschakelde, torenhoge trulli met hun kathedrale allure waar mens en dier honderden jaren samen hebben geleefd. Dit moét een museum worden.
“Is het schitterende complex te koop?” Tonino Dolce lacht en haalt zijn schouders op. Wie kan zoiets betalen?

’s Middags zitten er in ons strandtentje acht Nederlanders te lunchen: een projectontwikkelaar en zijn vrouw met zes zojuist ingevlogen, mogelijke klanten. De man laat een luxueuze folder zien. Het project behelst de bouw in Puglia van villa’s, bungalows en appartementen. Je ziet dit soort bouwsels ook wel in Almere of Flevoland in een woonkwartier met een ‘mediterraan karakter’. Het grote voordeel van het van alle gemakken voorziene complex: eenmaal gearriveerd hoeven de bewoners het terrein nooit meer af.