De Posthoorn

Hierin verschilt de Nederlander van veel andere volkeren, zoals bij voorbeeld het Belgische. Krijgt een Belg de ruimte niet waarop hij recht heeft, doet hij met alle plezier een stapje opzij. Als de Nederlander in de laatste twintig jaar iets heeft verloren, is dat het talent om een stapje opzij te doen.
De Nederlandse vrouw heeft recht op een kind. Een man heeft zij daarbij niet nodig. Doordrongen van haar recht op een kind, meldt zij zich aan het loket. Achter het loket zit een man in een witte jas. Hij is de ijsmeester van de eicellen. Hier vriest men in.
“Wanneer had u het kind precies gewenst, mevrouw?” vraagt professor Zonnebloem.
“Als ik 49 ben. Eerst heb ik recht op mijn leven zonder kind, ik wil nog een wereldreis maken, wandelen naar Santiago de Compostella, seksueel experimenteren met mens en dier en dan pak ik mijn recht op een kind”, zegt ze.
“Vanzelfsprekend. U wilt eerst leven en dan zorgen”, zegt Zonnebloem.
“Ik zit nog niet te wachten op zo’n handenbindertje. Ik wil genieten! En als ik uitgenoten ben, heb ik recht op een maakbaar kind. En doet u daar meteen een bakfiets, een maxi-cosy en een flinke kinderwagen bij.”
“Mag het een jongen of een meisje zijn?”
“Doe maar een tweeling van twee meisjes. Dan ben ik er in één keer van af. Het betekent wel een grotere bakfiets, noteert u dat? En een betaalbare woning met huursubsidie in een wijk met een postcode die toegang verleent tot een witte school. Op klasgenootjes met een taalachterstand zitten mijn dochters niet te wachten. Dat houdt maar op”, zegt de vrouw.
“Wat is uw leeftijd, mevrouw?” vraagt professor Zonnebloem.
“Ik ben 29. Dus heb ik nog twintig jaar om reikhalzend uit te kijken naar mijn aanstaande moederschap”, zegt ze.