De Posthoorn

Ik zat achter de heg te lezen. Er voltrok zich een rampenfilm zonder beeld.
“We moeten loskoppelen, anders kunnen we niet draaien”, zei een vrouw op de timide toon van iemand die de kaart heeft gelezen. Ze had een accent uit het Oosten, ergens achter Hengelo, dacht ik.
“Jongens, help eens even”, zei ze. Twee autodeuren gingen open en knalden bijna synchroon weer dicht. Ik hoorde geluiden van ijzer op ijzer. Het loskoppelen was begonnen.
“Kijk uit”, zei iemand gesmoord.
“Doet het pijn?” vroeg een ander. Ik zag niks maar lezen was er niet meer bij. Mijn vrouw heeft me in een Italiaans bergdorp wel eens een nauw straatje ingestuurd dat halverwege nog nauwer werd. We zaten vast. Ik heb toen tweehonderd meter heuvelafwaarts achteruit moeten rijden tussen uitstekende stoeptreden en spelende kinderen door.
“Hij is los”, zei een van de zoons.
“Draaien op het grint”, zei de moeder. De jongens tilden de trekconstructie op, concludeerde ik uit een mengeling van gekreun en het knerpen van wielen op grint. Het land hier is verre van vlak.
“Ho, ho, HOO!” hoorde ik. Door de struiken heen zag ik een witte vlek die vaart kreeg. Er klonk een in gekraak eindigende klap.
“O jee, de brievenbus”, zei de vrouw. Even was het stil. Toen gaf de chauffeur van de auto gas. Ik rook de koppeling.
“Terugdraaien, pap, nog een beetje naar links. Nee, niet teveel. STOP”, riep de moeder.
“Niet kwaad worden, pap”, zei een zoon.
“Nu de caravan weer aankoppelen”, zei de moeder. Ik drukte mijn hoofd bijna door de heg heen en zag hoe spierwit ze allemaal nog waren. Het was waarschijnlijk de eerste dag van de vakantie. Pas later zou ik me realiseren dat de vader tijdens de hele scène niets had gezegd. Nooit is stille woede zo mooi verbeeld.