Vandaag gaat het over de NS. Ik ben namelijk, geheel tegen mijn gewoonte in, met de trein naar Maastricht geweest.
“Dat is lekker rustig voor je”, zei mijn vrouw.
Om half twaalf moest ik in de studio’s van L1 zijn, de regionale zender van Limburg, ter promotie van mijn nieuwe boek ‘De rapen zijn gaar’.
Ik nam een half uurtje speling. Om een uur of acht was ik op het Centraal Station. Ik bestelde een retourtje Maastricht en haalde mijn creditkaart tevoorschijn.

“Daar kunt u hier niet mee betalen, meneer”, zei de mevrouw van het loket. Naast het betaalapparaat stond een bordje: ‘geen creditkaarten’.
“Er komen hier veel buitenlanders zeker?” vroeg ik.
“Ja meneer”, zei ze.
“Hoe willen die meestal betalen?”
“Met een creditkaart, meneer.”
“En dat kan dan niet.”
“Nee meneer.”
“Vinden die buitenlanders dat niet vreemd?”
“Ja meneer.”
“En wat vindt u ervan?”
“Ik vind het ook vreemd, meneer”, zei de vrouw.

We waren allebei erg kalm. Je zou het een wederzijdse berusting kunnen noemen, maar voor de goede verstaander kolkte het bij dat loket aan beide kanten van nauw bedwongen emotie. Ik betaalde cash.
Hoewel het windstil was en de zon scheen, vertrok de trein met een vertraging van twintig minuten. Gelukkig had ik die speling. Toen kwam de aankondiging dat de trein niet verder zou gaan dan Eindhoven. Een andere trein zou tien minuten later de reizigers naar Maastricht oppikken. Die trein had een vertraging van een kwartier.

Het interview vond noodgedwongen telefonisch plaats vanuit de trein. Wat zou ik straks eens in Maastricht gaan doen?