In zijn diepste wezen is hij een individuele sportman voor wie het team een draagkoets is. Als hij woensdagavond in plaats van naar de borsten van Paris Hilton, had gekeken naar de combinaties tussen Van der Vaart, Van Persie, Van Bommel en Robben in hun oranje shirts en hij zag de glimlach op hun gezichten, zou hij van dat voetbalgeluk niets hebben begrepen. Zijn voldoening haalt hij uit het mompelen van het voor hem door Real Madrid betaalde transferbedrag: 94 miljoen, 94 miljoen, 94 miljoen. Hij fluistert het keer op keer. Zelf noemde hij de overgang naar Madrid ‘historisch’, geschiedschrijver van zijn eigen leven als hij is.

Na afloop van de Champions League finale tegen Barcelona, waarin de ster van Manchester het opgaf na twee mislukte schoten tijdens de eerste tien minuten, zeiden teamgenoten: “Het draaide alleen maar om hem.”
In Manchester huilen slechts de kleintjes. Net als K3 is Ronaldo een kinderidool. En het zijn de kinderen die de shirts kopen, althans net zo lang lopen te jengelen met hun huilerige Ronaldo-kop, totdat de ouders honderd euro neertellen voor de aanschaf van het tenue met zijn naam erop.

Toen Beckham naar Real Madrid kwam steeg de shirtverkoop met 137%.
Bij United was het Beckham en Ronaldo verboden individuele commerciële deals af te sluiten. Sir Alex Ferguson vond dat afleiden van het voetbal. Inmiddels staat Ronaldo onder contract bij CAA, een agentschap dat ook de vertegenwoordiger is van Steven Spielberg, Brad Pitt en David Beckham. Met voetballen heeft dit alles niets meer te maken.

In het Franse blad ‘So Foot’ dat deze maand verschijnt zegt het product:
“Ik vind het heerlijk als mensen me uitjouwen. Ik geniet van hun beledigingen, de haat in hun ogen.”
Soms baart het voetbal monsters, te plat voor het minste spoortje van tragiek.