Berkelland Nieuws

Er was eens ... een fietsenmaker

Stel je eens voor: je wordt werkeloos, maar je wilt niet bij de pakken neerzitten. In al je positivisme wil je aan huis fietsen repareren en ook fietsen verkopen, want 1 ding wil je niet: stil zitten en een uitkering opstrijken. En toevallig heb je door je vorige werkkring verstand van fietsen.
Dus ga je argeloos met de gemeente in gesprek en zelfs met het UWV, omdat je niet illegaal in het zadel wil zitten. Uiteindelijk krijg je (zelfs schriftelijk) toestemming en mag je, ook van het UWV, aan de slag. De gemeente zegt overigens wel nog nader terug te komen om maatwerk te leveren.
Ondanks een paar telefoontjes richting gemeentehuis komt er een aantal jaren niemand aan de deur om een en ander adequaat te regelen en het toegezegde maatwerk te leveren.
Maar dan… Op zekere dag, juist wanneer het er op lijkt dat je zaak , zelfs in deze crisistijd, het goed gaat doen, staat er na jaren van afwezigheid plotsklaps een vertegenwoordiger van de gemeente voor de deur.
Op niet mis te verstane en onpersoonlijke wijze (wij gingen er nog argeloos vanuit dat de gemeente oplossingsgericht zou optreden) werd gesteld dat het afgelopen moest zijn omdat niet aan alle vergunningen voldaan werd. Boetes in het kader van handhaving zouden kunnen volgen.
Ja… dat had nu net voorkomen kunnen worden als het beloofde maatwerk tijdig afgeleverd was! Alleen al uit overwegingen van goed bestuur, maar zeker ook goed fatsoen, moet de gemeente nu met een acceptabele oplossing komen. Geen oplossing die deze ondernemer extra geld gaat kosten. En ook geen vorm van mediation, waarbij uiteindelijk toch de ondernemer een financiële veer moet laten.
Het is natuurlijk niet te bewijzen of andere (fietsen) handelaren met enige jaloezie deze hardwerkende en succesvolle ondernemer in deze crisistijd proberen mee te voeren in hun eigen vermindering van omzet. Bij het vrije ondernemerschap hoort juist concurrentie en de klant maakt dan de keuze op diverse argumenten. Zo is het al eeuwen in de grote mensenwereld, maar is dat ook zo in Berkelland? Bovendien is het ambacht van fietsenmaker of fietsenverkoper nooit een beschermd beroep geweest. Merkwaardig is dan wel dat als de ondernemer lid wil worden van een overkoepelende belangenorganisatie hij geweigerd wordt. Hoezo protectionisme? Of is het ballotage?
Tot slot: uiteindelijk is het de gemeente die de uitkeringen betaalt van mensen, die om diverse reden niet meer kunnen, mogen of willen werken. Hoe meer mensen echter blijven werken hoe minder geld dit de gemeente kost en derhalve ook de burger.
Wil de gemeente Berkelland positief ingestelde burgers echt onthouden van (werk)mogelijkheden en feitelijk dwingen een uitkering te accepteren? Laten we vurig hopen dat dat niet waar is en bovenstaande geschiedenis op het conto van een overijverige ambtenaar geschreven mag worden, die niet even de voorgeschiedenis goedbestudeerd heeft.
Besturen, beslissen en ook handhaven moeten gebeuren in het belang van de gemeente en burger. De daarbij noodzakelijke professionaliteit bestaat niet alleen uit vakkennis en diploma’s. Ook mensenkennis, begrip voor situaties, je ongelijk durven erkennen, andermans belangen onderkennen en regelgeving interpreteren in het belang van de burger zijn daar onderdelen van. Misschien moet de conclusie zijn, dat dit onmogelijke eisen zijn voor een ambtenaar en we eigenlijk op zoek zijn naar het schaap met de vijf poten.

Wel is zeker dat een kleine onderneming in bestaande gebouwen, zoals bedoelde fietsenmaker zijn nu bedrijf runt, mogelijk moet zijn, ook conform de plannen en regels m.b.t. bedrijvigheid in het buitengebied.
En als er, behalve mogelijk van reeds bestaande (fietsen)ondernemers, geen andere bezwaren zijn tegen deze vorm van ondernemerschap, dan moet zo’n positieve, voor de gemeenschap kostenbesparende activiteit beloond worden en niet worden afgestraft op louter interpretatie van regelgeving.

Fred Mulkens
VVD Berkelland