De Posthoorn

Ik ken de hoofdpostkantoren van Amsterdam en Haarlem, van Arnhem en Velp. Parels van Nederlandse bouwkunst waren het en zijn het soms nog steeds. Dat van Amsterdam waarin een ‘shopping mall’ naar buitenlands model is gevestigd, heeft aan de buitenkant niets van zijn honderd jaar oude allure verloren.
Postkantoren met hun kathedrale hoogtes en bakstenen bogen waren kerken van communicatie. De mensen brachten er hun langverwachte Sinterklaas- en kerstpakjes voor familieleden aan de andere kant van de wereld. Amerikaanse studenten op hun reis door Europa verzilverden er de cheques van thuis. Jarenlang zag je dezelfde gezichten achter het loket. In het midden van de zaal stonden enorme houten tafels waaraan jan en alleman zijn brieven schreef. Het geluid van over de plavuizen schrapende stoelpoten kwam meervoudig terug. Muren en boogplafonds weerkaatsten hoge stemmen, hese stemmen, kinderstemmen, bassen, sopranen en fluisterstemmen tot een gedempte mengeling van talen en toonhoogtes. Het postkantoor prikkelde de verbeelding.
Nu gaan de postkantoren, voor zover ze er nog zijn, dicht. Voor posthandelingen en geldzaken vervoege men zich bij Albert Heijn. Opnieuw eist de privatisering zijn tol. Ik sprak een bittere man van mijn postkantoor.
“Twee jaar geleden hoorden we op de televisie dat de postkantoren gesloten zouden worden. Ver voordat we de brief kregen. Weet u, wij zijn allemaal tussen de vijftig en vijfenzestig jaar, te duur om af te vloeien. Daarom gooien ze de postkantoren gewoon dicht. Je zal zien dat ze over vijf jaar weer open gaan, met jong en goedkoop personeel. Weet u wat schrijnt? We gaan pas in februari dicht. Omdat ze de kerst en nieuwjaarsdrukte niet aan kunnen. Daarom hebben ze ons nog even nodig.”