Dordrecht

Doordeweeks gaat de brug om de twee uur open; in het weekend om het uur, vertelt Sijken, die voor spoorbeheerder ProRail werkt. Hij is omringd door camerabeelden, die hij nauwlettend in de gaten houdt. “Mijn werk bestaat meer uit verantwoordelijkheid: alles in de gaten houden. De brug bedienen is relatief simpel.” Bijna alles gaat automatisch. “Met een paar drukken op de knop is de brug open.”Sijken is al ruim 25 jaar brugwachter. “Elke dag is anders. Je moet op veel letten. Zijn de treinen op tijd? Hoeveel schepen moeten erdoor? Blijven er geen mensen op de brug, ook al zijn de waarschuwingslichten aan? Het komt wel een paar keer per jaar voor dat er ongelukken gebeuren op de brug, of dat er een schip de brug schampt. Of we moeten wachten met openen van de brug omdat er een ambulance aankomt.”
De verkeersbrug staat zes minuten lang open. “Of er nu één of 40 jachten doorheen moeten. Het kan wel eens uitlopen, als er veel pleziervaart is, zoals nu, in de zomermaanden. In de zomer is het drukker. In de wintermaanden vraag je je wel eens af waarom je hier zit, zo rustig kan het zijn.”
Onder de brug zit de technische ruimte. Je hoort de autos boven je hoofd over de brug denderen. De elektromotoren zijn te zien, evenals de kolossale tandwielen. Wanneer de brug open gaat, zakken de motoren naar beneden in een grote ruimte. “Wat onder de brug zit, weet eigenlijk niemand.”
Rond 13.00 uur vraagt Sijken aan Rotterdam om toestemming om de brug te openen. Daarna krijgt hij een telefoontje of de brug een kwartier open kan blijven, omdat er een groot schip door moet. Sijken is onverbiddelijk. “Dat doen we niet, anders gaan we het nooit redden.” Nadat de brugwachter toestemming heeft gekregen, draait hij aan een paar knoppen en de brug gaat open. “Ik houd altijd mijn hand boven de rode knop. Mocht er iets mis gaan, dan grijp ik gelijk in. Soms gebeurt dat, met eigenwijze fietsers.” Een paar minuten laten zijn de twee jachten erdoor. “We openden twee minuten te laat, maar we zijn op tijd weer dicht. Gelukkig.”