De Posthoorn

“Zeggenschap over het voetbal dus want daar wordt het meeste aan uitgegeven. We hebben een paar jongens in ons clubje die er veel verstand van hebben”, aldus ene Perridon, ruim honderd kilo clubliefde, de vorige week. Arme Mario Been. Ik hoor zijn telefoon al gaan.
“Hé, Been. Dat negertje op links, ken je die niet eens op rechts proberen? En geef hem een schop onder zijn hol. Daar gaat-ie harder van lopen. Niet lullen maar poetsen, Been. Zo ben ik ook een grote jongen geworden.”
Zelfs Dirk Scheringa, die zo’n controlfreak is dat hij persoonlijk het kleurenschema van de wc’s in het DSB-stadion heeft ontworpen, laat het wel uit zijn hoofd om zich bij AZ met de voetbalzaken te bemoeien.
Een week of wat geleden keek Guus Hiddink voor het eerst naar een wedstrijd van zijn nieuwe club Chelsea. Naast hem op de tribune zat eigenaar Roman Abramovitsj. Steeds als een speler van Chelsea iets goeds deed, keek de Rus steels naar zijn nieuwe trainer, als het ware bedelend om Hiddinks bijval. Guus liet zich niet verleiden tot ook maar één goedkeurend knikje. Grootmeester in de psychologie als hij is, maakte hij door zijn lichaamstaal duidelijk dat hij niet met de baas op hetzelfde niveau over voetballen wenste te praten. Abramovitsj mocht de centen hebben, Guus was de expert. Daarover liet hij geen twijfel bestaan. Als Feyenoord toegeeft aan de eisen van de ‘geslaagde zakenmannen’, is Mario Been, Feyenoords nieuwe trainer, bij voorbaat verloren. Daar rinkelt zijn telefoon alweer.
“Hé, Been, kan jij straks effe langskomen bij mij in Kralingen om aan mijn vrouw uit te leggen wat buitenspel is? Het is die tweede witte villa links. De grootste, ja. Tot zo.”