DOOR PETER DE MOOIJ GOUDA -Toen ik deze week door de Korte Akkeren reed, kwam alles plotseling weer bovendrijven. Ontelbare indrukken en lang vervlogen herinneringen uit mijn jeugdjaren. Hoe we als kinderen naar de Jan Ligthartschool liepen, iedere dag opnieuw door de lange Prins Hendikstraat. Dan nog even verstoppertje speelden bij de allang afgebroken plateelfabriek de Zenit. Al verder lopend door de ruitjes loerend bij schoenmaker Jansen die soms huilde als het hard regende, omdat zijn laaggelegen winkeltje dan af en toe onder water liep. Langs van Gent de speelgoedwinkel op de hoek, waar de dinkytoys voor twee gulden vijftig in de etalage stonden en daarna oversteken naar het plein met de totempaal. Al snel klonk de schoolbel als teken om je te verzamelen. In keurige rijen per klas stond je dan “netjes” in het gelid, tot de meute naar binnen mocht van de leraren Termaat en Beretti. Later... in de pauze snel naar het heel kleine snoepwinkeltje, gedreven door een oud vrouwtje, waar je velletjes ouwel en stroopjes kon kopen. (Een stroopje was een soort zuurtje in een heel klein puntzakje). Of brokken borsthoning en verrassingzakjes met één of ander prulletje erin. En trekdrop, duimdrop, salmiakknotsen, schuimblokken, toverballen, zwart wit poeder en centendrop. Waar is die tijd en waar zijn die oude gezellige winkeltjes toch gebleven?