De Posthoorn

Het leger van de Schotse fans is genoemd naar de geruite stof van de rok waarin de soldaten gehuld gaan. Hèhè, wist ik dat ook weer. Hoewel de Schotten zonder uitzondering permanent een blikje bier in de hand hadden tijdens hun onderbroekloze tochten door de binnenstad, werden ze nooit agressief.
In de Arena was het niet anders. Alle vakken aan de noordkant van het stadion waren behangen met blauwe vlaggen. Er viel geen kwaad woord. Behalve toen de bondscoach zijn aanvaller Kenny Miller van het veld haalde. Toen stonden in ons vak twee Schotten op die schreeuwend naar hun voorhoofd wezen. Op deze wissel was het een en ander aan te merken, maakten we hieruit op.
De ogen van mijn twintigjarige dochter en haar Japanse vriendin en Oostenrijkse vriend schitterden van opwinding. Uit alle macht hadden ze meegezongen met ‘500 miles’, de klassieke Schotse hit uit 1988 van de Proclaimers. Sindsdien wordt het lied gezongen in het stadion van de Hibernians, de club van Edinburgh waar ze studeren. En terwijl ik mijn dochter zo hoorde zingen met haar rode wangen en schitterende ogen en zag hoe ze hier deel uitmaakte van een cultuur waar ik niets van wist, ontroerde me dat diep.
Hoe anders was de stemming langs de zijlijn. Daar liep, vlak voor onze neus, Wesley Sneijder warm. Hij begreep er zichtbaar niks van. Hij reserve? Af en toe schudde hij, in gesprek met zichzelf, vol onbegrip het hoofd. Er was hier zichtbaar sprake van een gekwetst ego. Je zou er bijna medelijden mee krijgen. Maar vooral wenste ik hem, deze gescheiden vader van 24 jaar, iets van het Schotse optimisme toe. Het zou hem heel wat beter staan dan die destructieve staat van verongelijktheid.