De Posthoorn

Als hij ‘vuur’ had gecommandeerd, begonnen de manschappen omhoog te schieten met een van de twee luchtdoelmitrailleurs waarover ze beschikten. Het probleem was dat de Duitse vliegtuigen waarop ze mikten, terugschoten. Ren dan maar eens niet weg. Mijn vader en de jongens van het luchtafweergeschut bleven op hun post.

Toen ik 21 was bezetten medestudenten het Maagdenhuis, het administratieve centrum van de Universiteit van Amsterdam. Ik was geen bezetter. Ik keek wel uit. In de buurt was ik wel, meestal op de stoep van de Spuistraat. Zodra de waterkanonnen oprukten, vluchtte ik café De Zwart in en bestelde nog een biertje. Over de moed van mijn vader beschikte ik niet.

De vorige week stond er een stuk in de krant onder de kop ‘Waar blijft de geschiedenis van NSB-kinderen?’ Er schijnt een website te bestaan waarop ze hun verhalen kwijt kunnen. Ik gun ze hun ontboezemingen. Het lijkt me geen pretje om een foute vader te hebben gehad.Maar om op het dak van een kazemat vijandelijk vuur te moeten ondergaan, was ook geen pretje. In het boek ‘Dodendam’ staat beschreven hoe sergeant Spaan na een van de Duitse luchtaanvallen even ging verliggen. Bij de volgende duikvlucht werd de plek die hij zojuist had verlaten, met kogels doorzeeft.

In deze meidagen denk ik dus meer aan mijn vader dan gewoonlijk, ook omdat hij 21 jaar geleden in de maand mei is overleden. Het gekke is dat ik me pas daarna voor die gevechtshandelingen in Kornwerderzand ben gaan interesseren. En dat ik me sindsdien realiseer dat ik er niet zou zijn geweest als mijn vader op 13 mei 1940 niet de onweerstaanbare aandrang had gevoeld om in een ander strookje gras te gaan liggen. Zo toevallig is mijn bestaan.