In die naam ‘Toppers’ wordt het hele probleem zichtbaar. Wij zijn natuurlijk geen échte toppers, want we zijn ontzettend gewoon, maar we noemen onszelf wel zo. Grappig, niet? Toppers met een korreltje zout. Toppers met een knipoog zo vet als frikandellen.

Die toppers doén maar alsof ze tokkies zijn. Ze doén maar alsof ze van glitterpakken houden. Ze doén maar alsof ze niet kunnen zingen. Volgens hen líjkt het slechts alsof ze een product zijn van de frituurcultuur waaraan ons land zo rijk is. Eigenlijk hebben ze meer in hun mars.
Doen alsof is in dit verband een stijlfiguur die we ‘camp’ noemen. Het is geestdrift met een knipoog. Het Songfestival in Nederland is camp.
“Ach kijk hem nou, die schát. Hij weet alle winnende liedjes vanaf 1956 uit zijn hoofd. Zó knap!” “Hebben we alwéér nul puntsah? Wat vreiselijk”, kirren ze. In wezen kan het ze niks schelen. Het is camp.

Maar mij kan dat geknoei toevallig wel schelen. Ik schaam me dood voor die Toppers. Ik kom uit de tijd dat Corrie Brokken, Teddy Scholten en Greetje Kauffeld meededen, zangeressen waarop we trots konden zijn. Elegante dames waren het met een mooie, volle zangstem die liedjes zongen waarin woorden voorkwamen die Gordon en Joling niet eens kunnen uitspreken, laat staan zingen. Gordon en Joling, die er zelf ook niks van snappen dat ze niet achter een viskraam staan, maar voor veel geld bij SBS en RTL anderszins mogen walmen. O, deed Joling niet mee in Moskou? Ik zag geen verschil.
Ik stel voor dat we het Songfestival weer serieus gaan nemen. Weg met die camp. De lopende band met gelikte deuntjes van de Fluitsma en Van Thijn-achtigen, wordt op transport gesteld.

Iemand als Diederik van Vleuten schrijft een liedje voor de volbloed zangeres Janne Schra van Room Eleven en ik maak de tekst.
Het wordt de hoogste tijd dat het Songfestival weer in handen komt van de hetero’s.