De Posthoorn

De auto was mee om de spullen van mijn dochter terug te verhuizen naar Nederland. Vanwege de Cupfinal in het Schotse rugby waar tienduizenden mensen van heinde en ver naar toe stromen, was dit het enige hotel dat nog kamers had. Wie het boek ‘Trainspotting’ heeft gelezen, of de film heeft gezien, kent de reputatie van Leith. Het leven wordt er beheerst door hard drugs, geweld en alcoholisme. Het wemelt in het boek van kotsende en stelende heroïnegebruikers. Dat de roman zich afspeelt in de jaren tachtig en dat het nieuwe Leith wordt bejubeld door de Proclaimers in de song ‘Sunshine on Leith’ drong niet tot me door.

Ik zat rechtop in bed en luisterde naar het gillende alarm. Ik ging het bed uit en keek naar buiten. De auto kon ik net niet zien. Het leek alsof hij gemarteld werd, zo hard jankte hij zijn onheilsboodschap door de nacht. Langzaam kroop er een politiewagen mijn blikveld in. Hij draaide een traag rondje en verdween weer uit het kader. Inspecteur John Rebus, de hoofdpersoon van de Schotse detectiveschrijver Ian Rankin, durft de ‘housing projects’ van Leith nooit alleen binnen te gaan. Terwijl Rebus in een van de armzalige flats een verdachte ondervraagt, moet een collega voorkomen dat ze de wielen onder zijn auto weghalen waar hij bij staat. Ian Rankin is een goede schrijver. Hij maakt zich weinig illusies over het leven en zeker niet over dat in Leith.

Ik maakte mijn vrouw wakker. Daar was ze niet zo blij mee. Ik vroeg of ze het alarm dan niet hoorde. Ze dacht dat er waarschijnlijk een poes over het dak van de auto was gelopen. Ze draaide zich om en sliep weer in. Het zenuwslopende geluid hield op. Ik haalde mijn verzekeringspasje tevoorschijn en schreef het alarmnummer alvast op. Daarna heb ik uren liggen wachten op de dageraad. Toen pas viel ik in slaap. Uren later stond de auto erbij alsof er niets was gebeurd.