De Posthoorn

Ik weet nog precies waarom de dood van prinses Wilhelmina me zo aangreep: de uitzending van de Europacupwedstrijd Vasas-Feyenoord werd geschrapt. En op de ochtend van de moord op Van Gogh lag ik ziek op de bank en hoorde in de verte het onheilspellende gillen van sirenes.
Zou het waar zijn dat bewoners van een klein land meer geneigd zijn naar binnen te kijken? Bijvoorbeeld naar de strapatsen van de pruikendiva Wilders, of naar het stampvoeten van kabouter Pechtold. We lijken ons drukker te maken over het zomerhuisje van de kroonprins, dan over een herdenking van het einde van het communisme.
Het was geen kleine gebeurtenis, die derde wereldoorlog in de kiem gesmoord. De Franse televisie zendt/zond op maandag 9 november dan ook vijf documentaires uit over de historische gebeurtenis, op drie zenders. Bij ons blijft het bij één film op Nederland 2.
Buitenhof had zondag twee onderwerpen: iets met klimaat en Neelie Kroes nam blozend gedurende twintig minuten de complimenten in ontvangst van een aandoenlijk verliefde Rob Trip. Wat was zij, afkomstig uit het kleine Nederland, toch een geweldige Eurocommissaris geweest. Ze schreven het zelfs in een Engelse krant.
Zo weinig benul hebben wij altijd gehad van buitenlandse zaken, dat het gelijknamige ministerie, van Luns tot Verhagen, steevast is bezet door mensen die het slechtste Engels spraken.
Om nog maar te zwijgen van de intellectuele beperkingen van onze socialisten. Toen in de jaren tachtig een paar PvdA-ers terugkeerden van een reisje naar Oost-Duitsland verklaarde Jan Nagel, de latere proleet, pardon profeet van de leefbaarheid, dat het allemaal best meeviel met het leven achter die Muur.
Omdat grote ontwikkelingen doorgaans aan ons voorbijgaan, zijn we ongevaarlijk voor de anderen, even ongevaarlijk als de Belgen en de Luxemburgers. Niet voor niets worden alle drie de premiers van de dwergstaten genoemd als toekomstig president van Europa.
Een Franse krant schreef er letterlijk dit over: “De Lilliputters gooien hoge ogen.”