IJssel- en Lekstreek

Ik ben opgegroeid in het oosten van het land, had toen nog vast werk en een ‘normaal’ gezin met 3 kinderen. Hier in Capelle woonde mijn 76 jarige vader, die 4 jaar geleden ten gevolge van enkele Tia’s ineens werd vast gekluisterd in zijn huis. Gedurende deze periode, ging ik om de twee weken een weekend naar hem toe, dit om zaken te regelen en mijn vader zo ook gezelschap te bieden. Omdat ik begin dit jaar, zelf ook in grote problemen geraakte besloot ik noodgedwongen om naar Capelle te vertrekken en voorlopig daar te gaan inwonen bij mijn vader. Ik heb vervolgens alles administratief moeten regelen en afhandelen, bankzaken, uitkeringsinstantie, inschrijvingen huisarts en alles wat bij een verhuizing normaal gesproken om de hoek komt kijken. Alles begon een vorm te krijgen en brak er een periode aan om mijn ogen en gedachten op de toekomst te gaan richten. Op een mooie zomerse dag besloot ik mijzelf een dag rust op te leggen en ging ik aan de Maas zitten om aldaar een hengeltje uit te werpen. Toen ik s ‘middags tegen 16:00 uur terug ging en het huis van mijn vader binnen stapte, zat hij met een zeer pijnlijk gezicht van zich af te kijken en gaf aan te zijn gevallen. De volgende dag bleek echter dat hij zijn heup gebroken had, ging naar het ziekenhuis en is na de operatie hiervan opgenomen in een revalidatiehuis. Na drie dagen aldaar verpleegd te zijn, is hij opnieuw met spoed naar het ziekenhuis gebracht en enkele dagen daarna overleden. Vanaf dat moment stond ik er als oosterling ineens helemaal alleen voor in Capelle en begon voor mij achteraf een enorme lijdensweg. Allereerst ging ik naar de verhuurder Com wonen, om daar mijn situatie voor te leggen, met uitdrukkelijk de vraag “hoe moet ik nu verder”?. Ik stond zowel bij deze verhuurder als ook bij de gemeente ingeschreven als inwoner van Capelle. Ik vroeg de betreffende woningverhuurder om mijn situatie serieus te willen bekijken en wil overwegen of ik de huurwoning van mijn vader op naam zou kunnen krijgen. Het was voor mij een meest voor de hand liggende en snelle oplossing en dus niet extra belast zou worden met onnodige hoge kosten. Ik kreeg aldaar een verhaal te horen over fraude, misbruik en het met voorkennis handelen om een woning te verkrijgen, een vorm van excuses, waarmee men mij eigenlijk al indirect te kennen gaf dat het niet bespreekbaar was. Het resultaat was dan ook, dat dit vermoeden via een telefonisch bericht 14 dagen later werd bevestigd en ik op een vrijdagmiddag door de woonconsulent werd gebeld met het bericht “u moet de woning verlaten en deze schoon opleveren”. Tevens werd mij verzocht dit te doen, anders zou ik later bij het zoeken van huisvesting elders in het land problemen ondervinden. Op mijn vraag waar moet ik nu heen, kreeg ik geen duidelijk antwoord en moest ik op formele weg mij laten inschrijven als woningzoekende. Vanaf dat moment, meerder contacten met Com wonen, buren die zich inzette en mij wilden ondersteunen, brief wisseling Com wonen en de gemeente, bezoek juridisch loket, Algemeen maatschappelijk werk, huisarts, de landelijke en regionale media, politiek, wethouder en zelfs een persoonlijke brief aan de minister president. Alles maar ook alles werd op de hoogte gebracht, iedereen zette grote vraagtekens, maar men kwam ieder keer terug met het verhaal, “deze verhuurder hanteert eigen beleid en daar kunnen we niets tegen doen”. Mij werd op de valreep, door diezelfde verhuurder binnen een korte periode wel 3 andere woningen aangeboden, maar dan wel met een huurprijs tussen de 600 en 700 euro per maand. De huidige huur van deze woning ligt rond de 370 euro per maand (sommige buren in deze straat betalen 100 euro p/m meer?), mijn inkomsten zijn op dit moment maar 1041. Blijkbaar kende deze relatief dure aangeboden woningen geen lange wachttijd en kon ik deze direct aanvaarden. Toen ik aangaf, hierbij optellende de vast lasten, het financieel niet kon opbrengen, werd er gezegd dat hiervoor potjes waren (dus iets waar de gemeenschap weer voor opdraaide) en ik daar een beroep op kon doen. Garantie dat ik dan ook daadwerkelijk geholpen zou worden, kreeg ik helaas niet en had toch de indruk dat de prioriteit was, deze man moet zo snel mogelijk die woning uit van zijn vader. De situatie nu is, afstand doen erfrecht, dreiging van uitzetting woning, kan en mag geen enkele formele handeling doen i.v.m. de verwerping nalatenschap, contactverlies met mijn kinderen, geen perspectief meer zien, in een vreemd machtspel verwikkeld te zijn geraakt, tot aan de oren in de financiële nasleep van vader (verzekering keert alleen uit aan erven) en dreigend dakloos worden. Kortom Gert welkom in Capelle een plaats gelegen onder de rook van Rotterdam, waar ook nog eens kans is op een baan aanzienlijk groter is. In het oosten een dak en geen werk en hier wel werk en geen betaalbaar dak.
Met vriendelijke groet en misschien weer noodgedwongen terug naar het oosten des land, met nog meer en grotere problemen.

Gert Kelder
Capelle aan den IJssel.